خلوت قلبى با حضرت معبود ، فلاح و رستگارى نخواهد يافت هرگز . و بشارات عاجله در سجود آنست كه يا بن آدم اگر عبادت كنى مرا و طاعت كنى مرا در خلوت ، خلق را به اطاعت تو مىگمارم ، و خلوت‌تر از حالت سجود ، حالتى ديگر نيست ؛ زيرا كه رو از « ما سوى اللّه » « 16 » تافته و با حقّ تعالى خلوت كرده است از براى عبادت و طاعت او . و راحت آجله « 17 » از براى سجده‌كنندگان راحت قرب پروردگار است . و از اهل عصمت عليهم السّلام وارد است كه نيست حالى بهتر از سجود در قرب پروردگار . و از حضرت عيسى ( ع ) منقول است كه در حالت احتضار ، حضرت مريم از آن حضرت آب طلبيد آن حضرت تا آب حاضر كردند مريم رحلت كرده بود ؛ عيسى عرض كرد : پروردگارا مىخواهم روح مادر را بر من مكشوف كنى تا از او احوال بپرسم ؛ روح مريم بر آن حضرت مكشوف شد ، پرسيد : اى مادر هيچ ميل و خواهش در دل تو باقى بود و وفات كردى ؟ گفت : يا عيسى هيچ آرزوئى در دل من باقى نمانده مگر آنكه يك دفعهء ديگر رجوع كنم به دنيا و يك سجدهء لايق و شايسته در حضور حقّ تعالى كنم . پس معلوم شد راحتى كه در قرب حقّ تعالى حاصل مىشود در هيچ يك از درجات جنّات و مثوبات اخرويّه حاصل نمىشود ، و قربى كه در سجود حاصل مىشود در هيچ يك از طاعات بدنيّه حاصل نمىشود ؛ زيرا كه قرب به حقّ تعالى در تذلّل و فقر و نيستى است : قرب نز پائين به بالا جَستن است * قرب حقّ از قيد هستى رستن است پس راحات اخرويّه در سجود حقّ تعالى است به تذلّل و فقر و نيستى ؛ لذا مىفرمايد كه بعيد نيست از حقّ تعالى كسى كه حسن تقرّب [ او را ] در سجود

--> ( 16 ) - هرچه جز خداست . ( 17 ) - آينده : مقصود آخرت است .