مىفرمايد طريقه و آداب و حقيقت تلاوت كلام اللّه را در صلاة و غير آن تا عبد مؤمن در قرائت كلام اللّه كه بهترين عبادات است بر بصيرت و فطانت باشد ؛ مىفرمايد هركس قرائت كند « قرآن » را و خضوع و فروتنى و رقّت قلب و حزن و خوف در باطن بهم نرساند پس خوار شمرده عظمت شأن پروردگار را و زيان كرده است زيان آشكارائى ؛ زيرا كه ثلث كلام اللّه احكام است كه محتاج اليه عباد و امّت است در عمل به آن ، و ثلث آن قصص انبياء و مرسلين و فراعنه و كافرين است كه موجب رغبت و رهبت و عبرت است ، و ثلث آن احوال مبدأ و معاد است از توحيد و معارف كه دركش موجب كمال و قرب است و باعث فلاح ابدى اخروى است . و هرگاه عبد قرائت كند « قرآن » را و به هيچيك از اين فقرات متذكّر و متأثّر و خائف و اميدوار و خاضع و خاشع و عارف نشود گويا استهزاء كرده است در خواندن كلام الهى ، و محروم است از عظمت شأن پروردگار و در نهايت خسران است . پس قارى « قرآن » محتاج است به سه چيز ؛ اوّل : قلب خاشعى ، دوم : بدن فارغى ، سيم : موضعى خالى از اغيار ؛ پس هرگاه خاشع شد قلب از براى حقّ تعالى فرار مىكند از او « شيطان » و رفع وساوس مىشود از قلب عبد و فراغت قلبى حاصل مىنمايد چنان‌كه حقّ تعالى مىفرمايد : فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ . و هرگاه فارغ داشت نفس خود را در حال قرائت از اسباب دنيا ، مجرّد مىشود قلب از براى تفكّر و تدبّر در اشارات و لطائف و حقايق كلام اللّه ؛ چنان‌كه وارد است كه اشارات كلام از براى خواصّ است و لطائف آن از براى اولياء و حقايق آن از براى انبياء . و بعد از فراغت نفس و قلب ، عارض نمىشود او را چيزى كه محروم بسازد او را از حقايق و فوائد كلام الهى و از نور « قرآن » ؛ زيرا كه « قرآن » را نور مىفرمايد كه :