وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً « 51 » و نور الهى با ظلمت مشاغل ظاهرى و باطنى جمع نيايد : منزل دل نيست جاى صحبت اغيار * ديو چو بيرون رود فرشته درآيد و هرگاه عزلت كرد از خلق در مجلس خالى بعد از فراغت نفس و قلب ، انس مىيابد روح و سرّ عبد با حقّ تعالى و مىچشد حلاوت خطاب‌هاى پروردگار را نسبت به عباد صالحين ، و مىيابد لطف و اختصاص او را به ايشان باقسام و فنون كرامات و اشارات بديعهء حقّ تعالى كه نمىيابند او را مگر خواصّ امّت در عزلت از خلق و خلوت با حقّ تعالى ، پس هرگاه شرب كرد يك جام از مشرب فيوضات كلام اللّه را بر نخواهد گزيد بر اين احوال حالى را و بر اين وقت قرائت وقتى را ، بلكه اختيار مىكند اين حال را كه قرائت بتدبّر و تفكّر است بر هر طاعتى و عبادتى ؛ زيرا كه در قرائت كلام مناجات است با پروردگار بدون واسطه ؛ و از كلمات بزرگان دين است كه هر وقت خواهى مناجات و تكلّم كنى با پروردگار مشغول به نماز و دعا باش و هرگاه خواهى كه حقّ تعالى با تو تكلّم و مناجات فرمايد تلاوت كلام اللّه كن ؛ اينست كه جعفر بن محمّد الصّادق ( ص ) فرمود كه آن قدر مكرّر كردم آيهء إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ را كه از صاحب كلام شنيدم . و معلوم است كه هيچ طاعت و عبادت برابرى نمىكند تكلّم كردن حقّ تعالى را با عبد ؛ زيرا كه شرافت فعل و كلام به شرافت متكلّم و فاعل است ، و طاعات و اذكار فعل و كلام عبد است و « قرآن » كلام الهى است ، شرافتش بر طاعات ظاهر است ؛ پس بعد از دريافت فيض آن ترجيح مىدهد او را بر جميع طاعات و عبادات غير مفروضه . پس نظر كن در حالت قرائت كلام اللّه كه چگونه

--> ( 51 ) - . . . بر شما نورى فروفرستاديم . . : سورهء 4 قسمتى از آيهء 174