كه با زمين يكسان است . و بعد از فراغت از فريضهء فجر ، تعقيبات را مىخواند ، بعد به سجده مىرود تا وقت زوال ظهر ، آن وقت برمىخيزد فريضهء ظهر و عصر را مىخواند ، باز به سجده مىرود تا وقت مغرب ، آن وقت نماز مغرب و عشاء را مىخواند ، بعد از فراغ ، قليلى از سويق « 8 » جو تناول مىفرمايد و ساعتى استراحت مىكند ، بعد برمىخيزد و قيام به عبادت مىكند و به تضرّع و گريه و زارى و خضوع و خشوع و ابتهال مشغول است ، و به سجده مىرود تا وقت طلوع فجر . پس مشاهده كن و ببين احوال اهل عصمت و طهارت ( ع ) را كه چگونه به صلاة و عبادت حقّ جلّ و علا مشغول مىشدند و خود را معاف نمىداشتند ؛ دربارهء حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام نوشته‌اند كه : و صار بدنه من العبادة كالشّنّ البالى ؛ يعنى گرديده بود بدن مبارك آن حضرت از شدّت زحمت عبادت مثل خيك كهنهء ترك خورده . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه هر وقت عبد به نماز مىايستد ندا مىكنند او را ملائكه كه اگر مىدانست اين آدم كه چه قدر نازل مىشود بر آن از كرامت حقّ تعالى ، هرآينه خود را آنى از نماز فارغ نمىداشت . و حضرت امير مؤمنان عليه السّلام مىفرمايد : وقتى كه داخل مىشد وقت نماز بر حضرت رسول ( ص ) زرد مىشد چهرهء مبارك آن حضرت و بعد سرخ مىشد ، پس گفته شد از براى آن حضرت كه شما را چه مىشود ؟ فرمود : متذكّر مىشوم امانتى را كه عرض شد بر سماوات و ارض و جبال ، پس نتوانستند حامل آن شوند ، حامل شديم ما : إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا « 9 » . و ليكن حمقاء و جهّال بسبب ميل و رغبت در مشتهيات ، مثل

--> ( 8 ) - حبوبات كوبيده شده ( 9 ) - ما امانت ( ولايت و محبّت و معرفت ) خويش را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم و اينان -