پس بايد بيدار و هشيار شد از اين فقرات ، بر وفور نعماى الهى ، و خود را از شكر حقّ تعالى آنى غافل نداشت كه شايد نعوذ باللّه ، ترك شكر ، موجب خزى « 69 » و خذلان « 70 » شود . همچنان‌كه حضرت رسول ( ص ) بر سر انگشتهاى پا آن قدر ايستاد در عبادت كه پاى مبارك ورم كرد ، و حقّ تعالى وارد فرمود : طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى « 71 » ، در جواب عرض كرد : أ فلا اكون عبدا شكورا ؟ يعنى پس آيا نباشم عبد شكرگزار ؟ و شكرگزارى الهى و اداى حقّ نعمت او مقتضى زياده از اين عبادات است ؛ يعنى اگرچه عبد هم ممنوع شود از حقّ تعالى در اكثار « 72 » مشقّات و طاعات ، امّا باز خود را معاف ندارد از شكر فعلى تا آنكه مستقيم شود در دين ، و نعمت دين از او مسلوب نگردد . و مىبايد تضرّع كرد بر باب حضرت وهّاب و دستها را به ابتهال و زارى و ناله در خلوت بلند كرد كه : رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ « 73 » ؛ زيرا كه استقامت در دين و ايمان كارى صعب است . چگونه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : شيّبتنى آية فى سورة هود : فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ « 74 » ؛ يعنى پير كرده است مرا يك آيه از سورهء هود و آن آيه اينست كه : مستقيم باش چنان‌كه مأمور شده‌اى .

--> ( 69 ) - ذلّت و خوارى و رسوائى ( 70 ) - شكست خوردن ( 71 ) - طه ( اى محمّد ص ) : ما قرآن را به تو فرونفرستاديم تا اين‌چنين خود را به مشقّت افكنى : سورهء 20 آيهء 1 و 2 ( 72 ) - زياد كردن ( 73 ) - . . پروردگارا دلهاى ما را پس از هدايت يافتن بدست انحراف مسپار ، و همىخواهيم كه از نزد خويش رحمتى خاصّ بما مبذول دارى چرا كه تو بسيار بسيار بخشنده‌اى : سورهء 3 آيهء 8 ( 74 ) - سورهء 11 آيهء 112