مصباح الشّريعة رواه الشّهيد الثّانى رضى اللّه عنه باسناده عن الصّادق عليه السّلام و متنه يدلّ على صحّته ؛ يعنى بر تو باد كه ملازم شوى كتاب « مصباح الشّريعة » را كه روايت كرده است او را « شهيد ثانى » « 70 » عليه الرّحمة باسناد دادن آن از حضرت صادق عليه السلام و متن عبارات اين كتاب دليل است بر صحّت سند آن از حضرت صادق عليه السّلام . و جناب « فاضل مجلسى ملا محمّد باقر » « 71 » عليه الرّحمة در فهرست كتاب « بحار الانوار » مىفرمايد : قال السّيّد علىّ بن طاوس رحمه اللّه

--> ولايت بوده و بكسب فيض اشتغال مىورزيده و از شدّت اشتياقى كه به آن آستان مقدّس داشته اندك اندك عزم رحيلش بسوى اصفهان به اقامت بدل مىشود تا آنكه شبى در واقعه از باطن ولايت به اين عبارت مامور به رجوع باصفهان مىگردد : « انت تريد ان تجىء الى باب اللّه وحدك و اللّه تعالى يريد ان يجئ اللّه بيمن هدايتك سبعون الفا ، فارجع اليهم فانّه لا بدّ لك من الرّجوع » يعنى تو همىخواهى كه به تنهائى ملازم باب حق باشى و خدا چنان خواسته است كه بيمن هدايت تو هفتاد هزار كس بسوى خدا رو كنند بنابراين بسوى مردم خويش بازگرد زيرا كه از بازگشت چاره‌اى ندارى . پس از اين واقعه به سمت اصفهان عزيمت مىفرمايد آن جناب را تأليفات بسيار است كه يكى از مشهورترين آنها شرح بر كتاب « من لا يحضره الفقيه » شيخ صدوق يعنى ابى جعفر محمّد بن على بن الحسين بن بابويه القمى متوفّى سال 382 هجرى قمريست و نيز از تصنيفات مشهورهء او كتاب « تشويق السّالكين » است كه با كمى حجم يكى از سودمندترين رسائل در تشويق بسلوك راه حق است وفات محمّد تقى مجلسى به سال 1070 در اصفهان اتّفاق افتاده و در مسجد جامع آن شهر مدفون گرديده است قدّس اللّه سرّه : اينك چنين به نظر مىآيد كه رشتهء اتّصال طريقتى و معنوى آن جناب از طريق شيخ بهائى به ركن سلسله عليّه ذهبيّه براى مزيد فائده آورده شود : مولانا محمّد تقى مجلسى از شيخ بهاء الدّين عاملى و آن جناب از شيخ محمّد مؤمن مشهدى و او از جناب شيخ محمّد كارندهى بيست و هفتمين ركن سلسلة الذهب كه آرامگاه او در ضلع شمال شرقى بارگاه با عظمت حضرت صاحب سلسله علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام معروف به « پير پاره‌دوز » است تربيت و تكميل يافته است . ( 70 ) - زين الدّين بن على بن احمد بن جمال الدّين بن تقىّ الدّين بن صالح بن مشرّف عاملى از اعاظم علماء متبحّرين و كمّل دانشمندان شيعى قرن دهم هجرى بشمار مىرود و كتاب « شرح لمعه » از تأليفات معروف اوست . آن جناب جامع علوم شريعت و طريقت بوده و از كرامات او بسيار نقل كرده‌اند ولى بالاترين كرامت براى چنين شخصيّت آنست كه در لباس فقر كار اهل دولت كند ؛ يعنى در لباس شريعت راهنماى طريقت نيز باشد و بهترين شاهد مدّعا كتاب « منية المريد » اوست تفصيل حالاتش در كتاب « فوائد الرّضويّة » و هم « الدّر المنثور » و نيز در « قصص العلماء » آمده است . شهادت آن جناب به سال 966 هجرى اتّفاق افتاده است ( 71 ) - مجلسى دوّم و او محمد باقر فرزند مجلسى اوّل و يكى از بزرگترين فقها و محدّثان مذهب حقّه -