حقّ تعالى را مىفرمايد كه هرگاه كسى اراده كند كه ذكر كند حقّ جلّ و علا را ، پس بايد بداند آنكه مادامىكه ذكر نكرده باشد خداوند ، او را بتوفيق از براى ذكر خود ، قدرت ندارد عبد بر ذكر كردن حقّ تعالى ؛ يعنى اين ذكر خود را هم از نعماء موهوبهء به خود داند كه مسبوق به ذكر الهى است مر عبد را ، پس : العبد و ما فى يده كان لمولاه . و با وصف تحقّق عبد به اين حال ، ديگر چگونه ريا و عجب و استكثار طاعت از براى او پيدا خواهد شد . و آخر مىرساند اين نحو ذكر ، عبد را به كمال معرفت و محبّت حقّ جلّ و علا و معرفت و محبّت مىرساند عبد را به مرتبهء ذكر صادق كه كمال ذكر انسان است . « رزقنا اللّه و ايّاكم مقام اهل الذّكر » « 87 » و رحمة اللّه و بركاته . * * *

--> ( 87 ) - خدا ما و شما را مقام اهل ذكر روزى كناد .