ديگر ، گفت : كدام زمين مىخواهى به روى ؟ گفت : زمين موسى بن عمران ، گفت : آهسته اين مرد را بردار و در زمين موسى بگذار ! پس چون رسيد حضرت موسى ( ع ) به بلد خود ، در مناجات خود گفت : پروردگارا به چه چيز رسيد اين عبد به آنچه من ديدم از او ؟ حقّ تعالى فرمود : بسبب صبر كردن بر بلاى من ، و راضى بودن به قضاى من ، و ذكر و شكر نعماء من . پس ، از آيات و احاديث مذكوره ، محقّق و معلوم شد كه تحريص و ترغيب بر ذكر الهى جلّ مجده در شريعت مقدّسه بيش از همهء عبادات است . و حقّ تعالى انيس و جليس اهل ذكر است . و دفع بلا از خلق به وجود اهل ذكر است . و مكان اهل ذكر در زمين ، چون كوكب است از براى اهل آسمان ، چه رسد به قلوب ايشان . و اهل ذكر « اعبد عبّادند » « 26 » . و ذكر ، شعار شيعيان خالص‌الولاى اهل عصمت است در خلوت . و اوصياء عليهم السّلام ، خود را آنى و لحظه‌اى از ذكر الهى فارغ نداشته‌اند . و ذكر ، حصن الهى است ، و سبب فلاح و رستگارى است ، و باعث دخول در جنّت است ، و بذر درخت‌هاى بهشت است ، و تركش در مجالس ، موجب حسرت است در قيامت . و از براى جميع عبادات ، حدّى و مرتبه‌اى است و وقتى ، بجز ذكر كه حدّش تكثير است در تمام اوقات . و ذكر باعث حضور ملائكه است و سبب هجرت و فرار شياطين است ، و باعث خشوع قلب است . و توضيح اين فايدهء مستنبطه « 27 » از آيات و احاديث مذكوره در ذكر حقّ تعالى آنست كه حجاب روندگان طريق حقّ جلّ و علا ، غفلت و نسيان است ؛ زيرا كه در

--> ( 26 ) - عبادت‌كننده‌ترين عبادت‌كنندگان‌اند . ( 27 ) - بدست آمده