شرح تفصيلى بدان به تحقيق كه امر به ذكر حقّ جلّ و علا در آيات كلام اللّه و احاديث اهل عصمت عليهم السّلام ، زياده از آنست كه ضبط شود ؛ زيرا كه ذكر الهى « مصباح قلوب » « 4 » است و محوكنندهء ذنوب و « مفاتيح غيوب » « 5 » و زينت زبانها و انيس دلها و حلاوت جانها و « تذكّر ناسيان » « 6 » و محرّك مشتاقان و رفيق عاشقان و حليهء « 7 » مؤمنان ، مستمسك « 8 » انبياست و « عروةالوثقاى » « 9 » اولياء ، دأب و شيوهء عرفاء ، دافع بلايا ، طالب منايا « 10 » ، « سلّاب هموم و غموم » « 11 » ، رافع عادات و رسوم ، باعث احياى دل مردگان است و به جهت دوستان محبوب حقيقى چون « عين حيوان » « 12 » است و مورث فلاح رستگاران است ؛ كما قال اللّه تعالى : وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ « 13 » ، فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ « 14 » ، وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذا نَسِيتَ ، وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ

--> ( 4 ) - چراغ دلها ( 5 ) - كليد نهانيها ( 6 ) - ياد كردن فراموش‌كاران ( 7 ) - آرايش ( 8 ) - دست‌آويز ( 9 ) - دست‌آويز محكم ( 10 ) - آرزوها ( 11 ) - دفع‌كنندهء مشكلات و اندوه‌ها ( 12 ) - چشمهء آب زندگانى ( 13 ) - خدا را بسيار ياد كنيد باشد كه رستگار شويد : سورهء 62 قسمت آخر آيهء 10 ( 14 ) - به پاورقى قبلى در همين باب رجوع شود .