اللّه تعالى عزّ و جلّ له من قبل ذكره له ؛ فمن دونه اولى . فمن اراد ان يذكر اللّه تعالى فليعلم انّه ما لم يذكر اللّه العبد بالتّوفيق لذكره ، لا يقدر العبد على ذكره . ترجمهء اجماليّه : فرمود حضرت امام عليه السّلام : كسى كه ذكركننده باشد حقّ تعالى را - بر حقيقت - ، پس او اطاعت‌كننده است ، و كسى كه غافل باشد از او ، پس آن كس معصيت كار است . و طاعت ، علامت هدايت و راه يافتن است و معصيت ، علامت ضلالت و گمراهى است و اصل هدايت و ضلالت ، از ذكر و غفلت است . پس بگردان دلت را قبله و امام از براى زبانت و حركت مده زبان را مگر به اشارهء قلب و موافقت عقل و رضاى ايمان . پس ، به درستى كه حقّ تعالى علم دارد به باطن تو و ظاهر تو . و باش مثل كسى كه در حالت نزع « 1 » روح و موت است ، يا مثل كسى كه واقف و ايستاده است در عرض اكبر قيامت در حالتى كه مشغول نسازد ترا مطلوبات تو از آنچه تكليف كرده است ترا پروردگار تو و امر و نهى و وعد ثواب و وعيد عقاب ، و در حالتى كه مشغول نسازى تو ، نفست را به غير تكليفات پروردگار . و غسل و شستشو كن دلت را به آب خوف و حزن ، « و بگردان ذكر حقّ تعالى را از جهت ذكر و ياد كردن حقّ جلّ و علا ترا » « 2 » ؛ پس به درستى كه حقّ تعالى ياد فرموده است ترا و حال آنكه او غنىّ و بىنياز است از تو ؛ پس ياد كردن او ترا ، بزرگتر و بلندتر و تمام‌تر است از ذكر كردن تو مر او را ، و پيش‌تر از ذكر تست . و شناسائى تو به ياد كردن حقّ تعالى مر ترا ، ميراث مىدهد ترا خضوع و فروتنى و حيا كردن و شكستگى . و متولّد مىشود از ديدن

--> ( 1 ) - جدا شدن ( 2 ) - اين جمله اشاره است به مدلول آيه شريفهء ( فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ . . ) ؛ يعنى مرا ياد كنيد تا من نيز شما را ياد كنم . . سورهء 2 قسمتى از آيهء 152