مرگ دانش‌پژوهى در رسد و او به فرا گرفتن دانش سرگرم باشد ، شهيد مرده . وهب بن منيه گفت : دانش داراى شعبه‌هائى است ، چنانچه بزرگى از دانش خيزد ، اگرچه صاحبش پست باشد ، عزت از دانش است ، اگرچه صاحبش ذليل باشد ، قرب و نزديكى از علم است ، اگرچه صاحبش دور باشد ، بىنيازى از علم است ، اگرچه صاحبش محتاج باشد جلالت از دانش است ، اگرچه صاحبش خوار و زبون باشد ، مهابت و دلاورى از دانش است ، اگرچه صاحبش كوچك و حقير باشد ، سلامتى از علم است ، اگرچه صاحبش رنجور و ناتوان باشد . يكى از عرفا گفته بيمارى كه از شراب و طعام و دوا ممنوع است ، مىميرد ، همچنين دل خالى از دانش و انديشه و حكمت مردار است . ديگرى گفته كسى كه در خدمت دانشمندى نشيند و توانائى نداشته باشد كه گفتار او را در دل بسپارد ، او را هفت كرامت است ، برترى متعلمين را نصيب برد ، تا هنگامى كه خدمت آن مرد عالم است از گناه در امان باشد ، باران رحمت بر او ببارد در هنگامى كه به قصد دانش از منزل خود بيرون آيد ، و هرگاه در جلسه دانشمندى نشيند رحمت بر او فرود آيد و نصيب خود ببرد ، و تا وقتى گوش باستماع سخن وى داده اجر طاعت براى او نوشته شود ، و هرگاه بشنود و نفهمد از حرمان و بىبهره ماندن از علم دلتنگ شود همين اندوه وسيله شود كه راه به خدا يابد ، زيرا كه خدا فرمايد : جاى من در دلهاى شكسته است ، از آن طرف مىبيند كه مردم مسلمان عالم را اكرام مىكنند ، و فاسق را خوار و بىمقدار مىشمارند ، دلش از فسق و كار ناروا روگردان شود ، و طبيعتش او را بجانب دانش سوق دهد ، از اينجاست كه پيمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمود با نيكوكاران آميزش كنيد .