128 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : هنگامى كه اين آيه ( شريفه قرآن ) : « هر گز چشمان خود را بر نعمت‌هايى كه به ديگران داده‌ايم مينداز ، اينها شكوفه‌هاى ( ظاهرى ) دنيا است » ، نازل گشت ، رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ صاف نشست و فرمود : اگر كسى در برابر آنچه توسّط خداوند متعال از دست مىدهد صبر و تحمّل نكند موقعيّت خود را به وسيلهء حسرت بر امور دنيا به هلاكت اندازد . و كسى كه چشمانش به زندگى و اموال مردم باشد ، همّ و گرفتاريش به درازا انجامد و ناراحتى او آرام و درمان نگردد . شخصى كه خدا را در نعمتهايش نشناسد ، مگر در خوراك و آشاميدن ، كارش كوتاه و ناچيز ؛ و عذابش نزديك است . 129 - اسحاق بن غالب گويد : امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : اى اسحاق ! چه تعدادى از يارانِ اين آيه را ( كه فرموده ) : « چنانچه از غنيمت‌ها عطايشان شود خوشحال گردند ؛ و اگر داده نشوند خشمگين گشته » مىبينى ؟ سپس فرمود : ايشان بيش از دو سوم مردم هستند . 130 - اسحاق بن غالب گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه در بارهء اين آيه قرآن : « چنانچه موقعيت مادّى كفار سبب نمىشد كه تمامى مردم امّت واحده‌اى شوند ، ما براى افرادى كه به خداى رحمان كافر گشته‌اند خانه‌هايى با سقفهاى نقره قرار مىداديم ؛ و نردبان‌هايى كه از آن بالا روند » ، فرمود : اگر خداوند متعال چنين مىكرد تمامى افراد كافر مىگشتند .

--> مشكاة الأنوار : 510 ح 1716 ( الفصل السادس في الابتلاء و الاختبار ) بتفاوت يسير .