آگاه باشيد كسى كه به اين شعار ( شعار خوارج ، شعار اغواگر و تفرقه‌انداز ) دعوت كند گر چه زير اين عمامه من باشد ، وى را بكشيد . اگر به آن دو نفر ( ابو موسى و عمرو عاص ) حكميت داده شد تنها به اين خاطر بود كه آنچه را قرآن زنده دانسته زنده سازند ، و آنچه را محكوم بمرك نموده نابود كنند . و احياء قرآن اين است كه دست اتحاد به هم دهند و به آن عمل كنند و ميراندن آن پراكندگى و جدائى از آن است ، پس اگر قرآن ما را بسوى آنها بكشاند آنان را متابعت مىكنيم و اگر آنان را بسوى ما سوق دهد بايد تابع ما باشند . اى بى اصلها ! شرى به راه نينداخته‌ام و شما را از واقعيت سرنوشتتان نفريفته‌ام و چيزى را بر شما مشتبه نساخته‌ام ، رأى جمعيت شما بر اين قرار گرفت كه دو نفر را انتخاب كنند ، ما هم از آنها پيمان گرفتيم كه از قرآن تجاوز نكنند ( ولى متأسفانه ) آنها عقل ( و ايمان ) خويش را از دست دادند ، حق را ترك كردند در حالى كه خوب آن را مىديدند اما جور و ستم با هوسهاى آنها سازگار بود لذا با آن همراه شدند . در حالى كه پيش از اين كه آنها آن داورى ظالمانه را ابراز دارند با آنها شرط كرده بوديم كه به عدالت داورى كنند و حق را در نظر داشته باشند . كلام - 128 از كلمات امام ( ع ) است در اين سخن از حوادث عظيمى كه در شهر بصره واقع مىشود پيشگوئى ميكنند ( 253 . ) اى « احنف » گويا من او را مىبينم كه با لشكرى بدون غبار و سر و صدا و بدون حركات افسارها ، و شيهه اسبان به راه افتاده ، زمين را زير قدمهاى خود همچون قدم شترمرغان گرفته‌اند . شريف رضى ره مىگويد : اين سخن اشاره به « صاحب زنج » مىباشد . سپس امام ( ع ) فرمود : واى بر كوچه‌هاى آباد و خانه‌هاى تزئين يافته‌اى كه بال‌هائى همانند بال‌هاى كركسان و خرطومهائى همچون خرطومهاى پيلان دارند ! ( اشاره به بالكن‌هاى زيبا و ناودانهاى بزرك قصرها و عمارتهاى بصره است . )