كلام - 127 از سخنانى است كه امام ( ع ) فرموده ( 252 . ) و در اين سخن بيان پاره‌اى از احكام دينى و رفع اشتباهات خوارج سبك مغز و نقض حكم حكمين آمده است ( خوارج عقيده داشتند هر كس گناه كبيره‌اى كند كافر مىگردد و از اسلام خارج مىشود ) اگر حتما چنين مىپنداريد كه من خطا كرده و گمراه شده‌ام ( به فرض كه چنين باشد ) پس چرا به گمراهى من همه امت محمد ( ص ) را گمراه مىشماريد ؟ و آنها را با خطاى من مورد مؤاخذه قرار مىدهيد ؟ و به گناه من تكفيرشان مىكنيد ؟ شمشيرهاى خويش را بر دوش گذاشته ( به هر كجا مىتوانيد مىزنيد ) جاى سالم را از نا سالم تميز نمىدهيد ، گناهكار و بىگناه را با هم فرق نمىگذاريد ( و همه را با يك نظر مىنگريد ) در حالى كه مىدانيد پيامبر ( ص ) زناكار همسردار را سنگسار مىكرد پس از آن به وى نماز مىخواند پس ارث او را ميان خاندانش تقسيم مىنمود . قاتل را مىكشت و ميراثش را به اهلش مىداد دست سارق را مىبريد . و زناكار بدون همسر را تازيانه مىزد پس سهم آنها را از غنائم مىداد و مىتوانستند از زنان مسلمان همسر انتخاب كنند بنا بر اين پيغمبر آنها را به واسطه گناهانشان مؤاخذه مىكرد و حق خداى را بر آنها اجراء مىنمود ، اما سهم اسلامى آنها را از بين نمىبرد و نامهاى آنان را از دفتر مسلمانان خارج نمىساخت . شما شريرترين مردميد ( و اين عمل و فكر شما بهترين دليل بر سوء نيتتان و انحرافتان از حق است ) و كسانى هستيد كه شيطان شما را از راه راست پرتاب كرده و به سرگردانى محكوم ساخته به زودى دو گروه در باره من هلاك مىگردند : دوستدار افراط كننده كه محبت افراطى من وى را به غير حق بكشد ، و دشمن افراطى كه از سر دشمنى قدم در غير راه حق بگذارد ( جمعى مرا خدا بدانند و جمعى حتى مسلمان ندانند ) بهترين مردم در باره من گروه ميانه‌رو هستند از آنها جدا نشويد ! و همواره همراه بزرگترين جمعيتها ( اكثريتهاى طرفدار حق ) باشيد كه دست خدا با جمعيت است . از پراكندگى بپرهيزيد كه « انسان تنها » بهرهء شيطان است چنان كه گوسفند تك رو طعمهء گرگ !