مىخوانيم كه او از اين امور كرارا نهى فرموده و در تاريخ حكومتش فراوان آمده كه خلافكاران را مجازات كرده ، بنا بر اين شايد مراد آن حضرت اعمال خلاف اخلاقى باشد كه از آنها سر زده است نه اعمال خلاف اسلام كه مستوجب كيفر باشد . ( 303 . ) قسمتى از اين خطبه را ( از « لقد كان فى رسول اللّه كاف » تا « عند الصباح » . . . ) « زمخشرى » در كتاب « ربيع الابرار » 1 زمخشرى - ربيع الابرار - باب يأس و قناعت باب « يأس و قناعت » با تفاوتهائى در بعضى از الفاظ آورده . ( مصادر نهج البلاغه 2 - مصادر نهج البلاغه - ج 2 صفحه 373 ج 2 صفحه 373 ) ( 304 . ) و ان شئت ثنيت بموسى ( ع ) : امام ( ع ) در اينجا اشاره به قسمتى از سرگذشت موسى قبل از بعثت كرده است زيرا موسى هنگامى كه احساس كرد دستگاه فرعون در تعقيب او هستند كه او را از بين ببرند از شهر خارج شد و سر به بيابان گذارد و روزهاى متعددى در بيابان سرگردان بود ، غذائى نمىيافت كه از آن سد جوع كند لذا به علفهاى بيابان پناه برد ، از آنها استفاده ميكرد تا از بين نرود سر انجام به دروازهء « مدين » رسيد و براى گوسفندان « شعيب » پيامبر ، از چاه آب كشيد ، و آن گاه به سايه درختى رفت و به خداوند عرض كرد پروردگارا هر چه به من بدهى به آن نيازمندم كه امام ( ع ) در اينجا تفسير فرموده كه موسى جز نان چيزى از خداوند نخواسته بود . و اين درسى است كه هر انسان خدا پرست از موسى بايد فرا گيرد كه در راه حق بايد بكوشد گر چه با گرسنگى و سر گردانى در بيابانها روبرو شود و با ظلم و ستم و حكومتهاى جائر همكارى نكند هر چند هم زندگى و مقام بلندى به او ببخشند