كلام - 236 از سخنان امام ( ع ) 427 كه پيرامون حوادث بعد از هجرت پيامبر ( ص ) و ملحق شدنش به آن حضرت بحث مىكند خود را در همان راهى قرار دادم كه پيامبر ( ص ) رفته بود ، همه جا در سراغش بودم و در گذرگاههاى يادش قدم مىزدم تا اين كه به منزلگاه « عرج » رسيدم . 428 اين سخن از يك كلام طولانى از آن حضرت گرفته شده است . سيد رضى مىگويد : جمله « فأطأ ذكره » . ( در گذرگاههاى ياد او قدم مىزدم ) از سخنانى است كه در نهايت ايجاز و اختصار و فصاحت است و منظور امام ( ع ) اين است كه خبر پيامبر ( ص ) از ابتداء حركت تا پايان مسير به من داده مىشد ، امام از اين معنى با آن كنايهء عجيب ياد كرده است خطبه - 237 از خطبه‌هاى امام ( ع ) 429 كه يارانش را در آن به تسريع مبارزه در برابر شورشيان جمل دعوت مىكند حال كه در متن زندگى و حيات هستيد به عمل پردازيد ، پرونده‌ها باز ، بساط توبه گسترده فراريان از اطاعت خدا به سوى آن خوانده مىشوند ، بدكاران اميد بازگشت و پاك شدن دارند ، پيش از آنكه چراغ عمل خاموش گردد ، مهلت قطع شود ، اجل پايان گيرد در توبه بسته شود و فرشتگان به آسمان روند ( سخت بكوشيد و فرصت را غنيمت بشمريد ) هر انسانى بايد براى خويش از خويشتن ، و از حياتش براى پس از مرگش ، از جهان فانى براى جهان باقى ، و از اين سفرش براى اقامتگاه آخرتش توشه برگيرد . و نيز انسان بايد در تمام طول عمر از خدا بترسد ، زيرا به او مهلت عمل داده شده است ، و همچنين انسان بايد نفس سركش را زمام كند ، و آن را از طغيان نگاه دارد و از همين راه او را از نافرمانى به اطاعت خداوند بكشاند .