و پس از رطوبت جوانبش ، آن را خشك ساخت ( بارانهاى سيلابى پايان گرفت و خشكيها سر از آب بر آوردند ) و آن را جايگاه زندگى براى مخلوق خويش گردانيد ، بساط زندگى را براى آنان ، بر روى اقيانوس عظيم و راكدى كه جريان ندارد و ايستاده و سير نمىكند گسترد ، تنها بادهاى شديد و تند آن را بر هم مىزند و ابرهاى پر باران آن را به حركت در مياورد . اين درس عبرتى است براى كسى كه بترسد ( و احساس مسئوليت در پيشگاه خدا كند ) ( « إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشى » ) « 1 » خطبه - 212 از خطبه‌هاى امام ( ع ) امام همواره با اين سخنان اصحاب خويش را براى جهاد با شاميان بسيج مىنمود . بار پروردگارا ! هر كدام از بندگانت كه سخن عادلانه و اصلاح كننده و بدون مفسدهء ما را در دين و دنيا بشنود ولى پس از شنيدن از يارى آئين تو اعزار دينت سرباز زند و پشت كند ، ما تو را بر ضد او به شهادت مىطلبيم . اى كسى كه بزرگترين شاهدانى ، و باز تمام آنها را كه در آسمانها و زمين سكونت بخشيده‌اى به عنوان گواه بر ضد او به شهادت دعوت مىكنيم با اين كه مىدانيم تو از يارى او بىنيازى و او را به گناهش خواهى گرفت ! خطبه - 213 از خطبه‌هاى امام ( ع ) در اين خطبه امام ( ع ) از مجد و عظمت خداوند سخن به ميان آورد . ستايش مخصوص خداوندى است كه از شباهت به مخلوقات والاتر است ، و از توصيف واصفان بالاتر ، بر همه ناظران و بينايان به وسيله تدبير شگفت آورش آشكار ، و با جلال و عزتش از فكر متفكران پنهان ،

--> ( 1 ) - نازعات - 26