خطبه - 109 از خطبه‌هائى است كه امام ( ع ) ايراد فرموده ( 232 . ) در بيان قدرت خداوند و عظمت مقام او و مسئله رستاخيز است . همه چيز در برابرش خاضعند ، و همه چيز به يارى او پا برجا است ، بىنياز كنندهء هر مستمند و عزت بخش هر فرد خوار و ذليل ، نيروى هر ناتوان ، و پناهگاه هر مصيبت زده است . هر كس تكلم كند سخنش را مىشنود ، و هر كس سكوت كند اسرار درونش را مىداند هر كس زنده باشد روزيش بر او است ، و هر كس بميرد بازگشتش بسوى او است . ( خداوندا ) چشمها تو را نديده تا از تو خبر دهند ، بلكه پيش از آنكه مخلوقان از تو سخن گويند بوده‌اى ، آفريدگان را به خاطر رفع وحشت تنهائي نيافريدى ! و براى منفعت خود آنها را به كار وانداشتى . هيچكس از دست قدرت تو نتواند فرار كند ، و هر كس را بگيرى از حيطه قدرتت بيرون نرود ، معصيت گناهكاران از عظمتت نمىكاهد ، و اطاعت مطيعان بر ملكت نمىافزايد ، آن كس كه از قضاى تو به خشم آيد نمىتواند فرمانت را برگرداند و هر كس كه به فرمانت پشت كند از تو بىنياز نمىگردد . هر سرى نزد تو آشكار ، و هر پنهانى در پيش تو حاضر است . تو يك وجود ابدى هستى كه زمان برايت مفهوم ندارد ، تو پايانى هستى كه جز بازگشت به سوى تو راهى نيست ، وعده‌گاهى هستى كه نجات از حكم تو جز به سوى تو ممكن نيست . زمام هر جنبنده‌اى به دست تو و بازگشت هر انسانى به سوى تو است . پروردگارا ! منزهى ، چه بزرك است مقام تو ! منزهى ، چه بزرك است آنچه را كه از آفريده‌هايت مىنگريم ، و چه كوچك است هر بزرگى در برابر قدرت تو ! و چه هول انگيز است آنچه از ملكوتت را مشاهده مىكنيم .