( اين مراحل سعادت را روزى به انسان مىبخشد كه ) چشمها در آن روز خيره مىشود و از حركت باز مىايستد ، همه جا در نظر انسان تاريك ، و گله‌هاى شتر ( بهترين ثروت عرب ) و مال و اموال فراموش مىگردند ، در « صور » دميده مىشود ، قلبها از كار مىافتد ، زبانها بند مىآيد ، كوههاى بلند و سنگهاى محكم به هم خورد آن چنان كه قسمتهاى سخت و محكم درهم ريخته ، نرم مىشوند ، جاى آنها چنان صاف و هموار مىگردد كه گويا كوهى وجود نداشته است ، ( در آن روز نه شفيعى است كه شفاعت كند و نه دوستى كه سودى بخشد و نه عذر موجهى كه كيفر را بر طرف سازد . خطبه - 196 از خطبه‌هاى امام عليه السلام است . ( 376 ) بعثت پيامبر ( ص ) هنگامى پيامبر ( ص ) را مبعوث ساخت كه نه نشانه‌اى ( از دين ) بر پا ، و نه چراغ هدايتى روشن ، و نه طريق حقى آشكار بود ! موعظه به زهد اى بندگان خدا ! شما را به تقوا توصيه مىكنم و از دنيا بر حذر مىدارم ، زيرا دنيا سراى ناپايدار ، و جايگاه سختى و مشقت است ، ساكنانش مسافر و مقيمانش مجبور به جدائى از آن هستند . دنيا همچون كشتى است كه در دل درياها بادهاى تند و شديد آن را مضطرب مىسازد ، اهل خود را هميشه در اضطراب و ناراحتى قرار مىدهد ، ( سرنشينان آن ) بعضى غرق شده و هلاك گرديده‌اند و برخى در ميان امواج در حال نجاتند ، بادها آنها را از اين سو به آن سو مىبرند و در جاهاى هولناك قرار مىدهند . اما آنها كه هلاك شده‌اند باز يافتنشان ممكن نيست و و آنان كه نجات يافته‌اند نيز در شرف هلاكند .