خطبه - 185 از خطبه‌هاى امام ( ع ) 357 كه در آن از ستايش خداوند ، ثناى بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اسرار آفرينش گروهى از حيوانات سخن به ميان آورده است . ستايش خداوند متعال ستايش مخصوص خداوندى است كه حواس ، وى را درك نكنند ، و مكانها وى را در بر نگيرند ، ديده‌ها او را نبينند ، و پوشش‌ها وى را مستور نسازند با حدوث آفرينش ، ازليت خود را آشكار ساخته ، و با اسرار خلقت ، وجود خود را نشان داده است ، همانند بودن آفريده‌ها دليل بر آن است كه براى او همانندى نيست ، همو كه در وعده‌هايش صادق و بالاتر از آن است كه بر بندگان خود ستم كند . در باره مخلوقاتش به عدل و داد رفتار مىكند ، و در اجراى احكام به عدالت بر آنها حكم مىنمايد ، حادث بودن اشياء گواه بر هميشگى او ، و ناتوانى آنها نشانه قدرت او ، و نابودى قهرى موجودات شاهد و گواه دوام او است . يكى است اما نه به شماره ، هميشگى است ولى نه اين كه زمانى دارد ، بر قرار است ولى چيزى نگهدارنده او نيست ( بلكه قائم بذات است ) چشم دل ، وى را دريابد نه حواس ظاهر ، آنچه مشاهده مىگردد بر بود وى گواهند نه بر حضور وى ، انديشه‌ها بر او احاطه ندارند ، بلكه با آثار عظمتش بر آنها متجلى شده ، با نيروى عقل مسلم شده ، كه كنه ذاتش را درك نتوان كرد ، و انديشه‌هاى ژرف انديشى كه ادعاى پى بردن و احاطه بر كنه ذات را دارند به محاكمه مىكشد ! . ( او بزرك است ) اما نه به اين معنى كه حد و مرز جسمش طولانى است ، . ( او با عظمت است ) اما نه آن عظمتى كه جسدش را بزرك جلوه دهد ، نه ، بلكه شأن و مقامش بزرك ، و حكومتش با عظمت است . پيامبر بزرك ما گواهى مىدهم كه « محمد » ( ص ) بنده و فرستاده‌اى برگزيده و امين او است . . .