شريف رضى مىگويد : جملات برگزيده اين خطبه را پيشتر ( در خطبه 33 ) نيز آورديم جز اين كه من آن را در اين روايت با كمى اختلاف يافتم لذا آن را بار ديگر در اينجا آوردم . خطبه - 105 از خطبه‌هائى كه امام ( ع ) ايراد فرموده ( 227 . ) پيرامون قسمتى از صفات پيامبر اسلام ( ص ) و تهديد بنى اميه و موعظه مردم پيامبر گرامى : ( مردم سخت در گمراهى بودند ) تا اين كه خداوند محمد ( ص ) را مبعوث ساخت كه ناظر و گواه بر كردار آنها باشد و بشارت و بيم دهنده آنان ، در كودكى شايسته‌ترين مخلوق و در سن كهولت نجيبترين و كريمترين آنان بود ، اخلاقش از همه پاكان پاكتر ، و باران جود و بخشش او از همه با دوامتر بود . شما اى بنى اميه ! تنها زمانى از لذت و شيرينى دنيا بهره برديد ، و از پستان آن شير نوشيديد كه افسارش رها و بند زير تنه جهازش نبسته بود . ( زمانى كه بر اثر حكومت عثمان و مردمى كه در عصر او پرورش يافته بودند تمركز اخلاقى و سياسى مسلمانان از ميان رفته و تعليمات اسلام و پيامبر در ميان آنها ضعيف شده بود ) تا آنجا كه حرام دنيا از نظر اقوامى همچون درخت سدر بىخار بود و حلالش غير موجود . به خدا سوگند دنيائى كه شما با آن روبرو هستيد همچون سايه‌ايست گسترده تا سر آمدى معين امروز زمين براى شما آزاد و دستهايتان باز است ، اما دستهاى رهبران واقعى بسته ، شمشيرهاى شما بر آنان مسلط و شمشيرهاى آنان از شما باز گرفته شده . آگاه باشيد هر خونى خونخواهى ، و هر حقى صاحب و طالبى دارد ، انتقام گيرنده خونهاى ما همانند كسى است كه براى خود داورى كند ( و بر استيفاء حق خود كاملا مسلط باشد ) و او خداوندى است كه از گرفتن كسى ناتوان نگردد ، و كسى از پنجه عدالتش فرار نتواند كرد .