آيا خداوند با اين كار پيامبرش را گرامى داشته يا به او اهانت نموده است ؟ اگر كسى بگويد او را تحقير كرده كه - به خدا سوگند - اين دروغ محض است ، و اگر گويد او را گرامى داشته ، بايد بداند خداوند ديگران را ( كه زينتهاى دنيا به آنها داده ) گرامى نداشته است چه اين كه دنيا را براى آنها گسترده و از مقربترين افراد به او دريغ داشته است بنا بر اين ( كسى كه بخواهد خوشبختى واقعى پيدا كند ) بايد به اين فرستاده خداوند اقتدا و تأسى نمايد ، گام در جاى گامهايش بگذارد ، و از هر درى او داخل شده وارد شود و اگر چنين نكند از هلاكت ايمن نگردد زيرا خداوند « محمد » ( ص ) را نشانه قيامت ، بشارت دهنده بهشت و انذار كننده از عقوبتها و كيفرها قرار داده است ، او با شكم گرسنه از اين جهان رفت و با سلامت روح و ايمان به سراى ديگر ورود كرده ، وى تا آن دم كه به راه خود رفت و دعوت حق را اجابت نمود سنگى روى سنگ نگذاشت . ( 307 . ) چه منت بزرگى خدا بر ما گذاشته كه چنين پيشوا و رهبرى به ما عنايت كرده تا راه او را بپوئيم به خدا سوگند ! آن قدر اين پيراهن خود را وصله زدم كه از وصله كننده آن شرم دارم ، كسى به من گفت : چرا اين لباس كهنه را بيرون نمىاندازى ؟ گفتم ، از من دور شو ! « صبحگاهان رهروان شب ستايش مىشوند » ( 308 . ) ( آنها كه بيدار بودند و ره سپردند و به مقصد رسيدند از آنها كه خواب ماندند و به مقصد نرسيدند شناخته مىشوند ) خطبه - 161 از خطبه‌هاى امام ( ع ) در اين خطبه از اوصاف پيامبر و خاندان و پيروان آئينش سخن به ميان آورده و مردم را به تقوا دعوت نموده است . پيامبر و اهل بيت و پيروان مكتبش وى را با نورى روشنى بخش ( قرآن ) ، و برهان و دليلى آشكار ، راهى واضح ، و كتابى هدايت كننده بر انگيخت ، خاندانش بهترين خاندانها ، و درخت وجودش بهترين درختان است كه شاخه‌هايش موزون و ميوه‌هايش در دسترس همگان قرار دارد ، زادگاهش « مكه » و هجرتگاهش « مدينه طيبه » بود . . .