خطبه - 157 از خطبه‌هاى امام ( ع ) كه در آن مردم را بتقوا تشويق نموده است ( 299 . ) ستايش مخصوص خداوندى است كه « حمد » را كليد ياد آوريش قرار داده و آن را سبب ازدياد فضل و رحمتش ، و راهنماى نعمتها و عظمتش گردانيده است ، بندگان خدا ! روزگار بر باقيماندگان آسان مىگذرد كه بر پيشينيان گذشت ، آنچه از آن گذشته باز نمى - گردد ، و آنچه در آن است جاودان نمىماند ، آخرين كارش همچون اولين كار او است ، اعمال و رفتارش همچون يكديگر ، و نشانه‌هايش روشن و آشكار است ، گويا پايان زندگى جهان شما را به پيش ميراند همان گونه كه ساربان شتران را به سرعت ميراند . آن كس كه توجهش را از خويش باز دارد ، در تاريكيها متحير مىماند ، و در مهلكه‌هاى غوطه‌ور مىگردد ، و شياطين او را در مسير طغيان بپيش مىرانند ، و اعمال ناشايسته‌اش را در نظرش جلوه مىدهند ، ( آگاه باشيد كه ) بهشت سر منزل مقصود پيش‌تازان ، و آتش پايان كار كوتاهى كنندگان است . اى بندگان خدا ! بدانيد كه تقوا قلعه‌اى محكم و نيرومند است ، اما بد كارى و گناه حصارى است سست و بى دفاع كه اهلش را از بدى باز نمىدارد ، و كسى كه به آن پناهنده شود نگهداريش نمىكند ، آگاه باشيد با تقوا مىتوان زهر گناهان را از بين برد ، و با يقين به برترين درجهء مقصود رسيد . اى بندگان خدا ! خدا را ! خدا را ! مراقب عزيزترين و محبوبترين اشخاص نسبت به خويش ( يعنى خودتان ) باشيد چه اين كه خداوند مقصد حق را واضح ، و راههاى آن را برايتان روشن ساخته است ، سر انجام كار ، يا بدبختى دائمى است و يا سعادت هميشگى ! پس در اين ايام فانى براى ايام باقى زاد و توشه تهيه كنيد ! ( خداوند ) زاد و توشه‌ى مورد نياز را به شما معرفى كرده‌اند و به كوچ كردن فرمان‌تان داده‌اند ، و با سرعت به حركت در آمده‌ايد ، شما همچون كاروانى هستيد كه در جائى توقف كرده‌ايد . . .