در اينجا مردى به پا خاسته گفت : اى امير مؤمنان ( ع ) ! ما را از فتنه آگاه ساز ! و آيا در اين باره از پيامبر ( ص ) پرسشى نموده‌اى امام ( ع ) فرمود : آن گاه كه خداوند اين آيه را « « الم أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ » « آيا مردم خيال مىكنند همين كه مىگويند ايمان آورديم بدون آزمايش رها مىشوند نازل فرمود ( و من ) مىدانستم تا زمانى كه پيامبر ( ص ) در بين ما است آزمايش ( نهائى نمىشويم ، پرسيدم اى رسول خدا ( ص ) پس منظور از اين آزمايش و « فتنه » چيست كه خداوند تو را آگاه ساخته ؟ فرمود : « اى على ! پس از من پيروانم در بوته آزمايش قرار مىگيرند » عرض كردم اى پيامبر خدا ( ص ) مگر نه اين است كه در جنك احد پس از آنكه افرادى شهيد شدند و من از اين كه به سعادت شهادت نرسيده بودم ناراحت شدم به من فرمودى « بشارت باد بر تو كه سر انجام شهيد خواهى شد » در پاسخم فرمود : « آن گفته درست است ولى بگو در آن موقع چگونه صبر خواهى كرد ؟ عرض كردم چنين موردى از موارد « صبر » نيست ، بلكه از موارد بشارت و شكر است ( شهادت نعمت است نه مصيبت ) آن حضرت به من فرمود ، اى على اين مردم پس از من با ثروتشان آزمايش مىگردند و ديندار بودن را منتى بر خدا قرار مىدهند ، و با اين حال انتظار رحمتش دارند و از قدرت و خشمش خود را در امان مىبينند حرام او را با شبهات دروغين و هوسهاى غفلت را حلال مىشمردند ، شراب را به نام « نبيذ » ، « رشوه » را بنام « هديه » و « ربا » را به اسم « تجارت » حلال مىدانند . گفتم اى پيامبر كار آنها را در چه مرتبه‌اى قرار دهم ؟ آيا به منزله ارتداد و بازگشت از دين و يا در مرحله فتنه و آزمايش بدانم ؟ فرمود : « در مرحلهء آزمايش و فتنه بدان » !