الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
147
ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى )
و گمراهان را بر ضد خويش بوسيلهء سختگيرى در حق ، يا تحريف در سخن و يا ترس از راستگوئى تحريك نكند . اندرز به مردم : اى شنونده ! از مستى خود به هوش آى ! از غفلتت بيدار شو ! و از عجله و شتابت بكاه ! و در انجام آن چه از زبان پيامبر امى صلّى اللّه عليه و آله و سلم به تو رسيده كه راه فرارى از آن نيست فكر را به كار بند و با كسى كه اين روش را به كار نمىبندد ، و به جانب ديگرى متمايل مىگردد مخالفت كن ! و او را با آنچه براى خويش پسنديده است واگذار ! فخر فروشى را كنار بگذار ! و از مركب تكبر به زير آى ! به ياد قبرت باش كه گذرگاه تو به سوى عالم آخرت از آن جاست . همان گونه كه به ديگران جزا مىدهى به تو جزا خواهند داد و همان گونه كه بذر مىافشانى درو خواهى كرد و آنچه امروز از پيش مىفرستى فردا بر آن ، وارد خواهى شد . پس براى خود در سراى ديگر جائى مهيا ساز ! و براى آن روز چيزى از پيش فرست . اى شنونده ! زنهار زنهار ! و اى غافل ! كوشش ! كوشش ! و ( بدان ) هيچكس جز شخص آگاه تو را از حقايق امور با خبر نمىسازد . از واجبات مسلم خداوند در كتاب حكيمش كه بر آن پاداش و كيفر مىدهد ، و بخاطر آن خرسند مىشود و خشم مىگيرد ، اين است كه انسان - هر چند خويش را به زحمت اندازد و عملش را خالص گرداند - نفعى بحالش نمىبخشد اگر پس از مرگ خداى را با يكى از اين خصلتها بدون توبه ملاقات كنند : ( نخست اين كه ) شر يكى براى خدا در عباداتى كه بر او فرض كرده قائل شود ، يا خشم خويش را با كشتن بىگناهى فرو نشاند ، يا بر شخصى از كارى كه ديگرى انجام داده عيب گيرد ، يا براى انجام حاجتى كه به مردم دارد بدعتى در دين خدا بگذارد ، يا مردم را با دو چهره ملاقات كند ، ( و دو رو باشد ) و يا در ميان آنان با دو زبان سخن گويد . ( 293 . )