دگر بار آن را ورق مىزنيم امام عليه السلام بر مسند درس اخلاق و تهذيب نفوس و تربيت ارواح و افكار مىبينيم ، مرد وارسته‌اى بنام « همام » از او تقاضاى درس جديدى در زمينه صفات و روشهاى پرهيزكاران كرده و آن چنان تشنه است كه با يك پيمانه و دو پيمانه سيراب نمىگردد . امام منافذ چشمه‌هاى دانش سرشار خود را به روى او گشوده آن چنان درس پارسائى و وارستگى و پرهيزكارى به او مىدهد و حدود يك صد صفت از صفات آنها را در عباراتى محكم ، عميق و نافذ براى سالكان راه حق بر مىشمرد آن چنان كه گوئى كه قرنها بر همين مسند و همين جايگاه به ارشاد خلق و تربيت نفوس و تدريس اخلاق مشغول بوده است ، آن چنان كه سؤال كننده پس از شنيدن اين گفتار صيحه‌اى مىزند و نقش بر زمين مىشود و اين گونه نفوذ و سخن چيزى كه در تاريخ سابقه ندارد . براستى اين صحنه‌هاى مختلف نهج البلاغه كه هر كدام در نوع خود كم - نظير يا بينظير است از اعجاب انگيزترين ويژگيهاى اين كتاب بزرگ محسوب مىشود . چرا از نهج البلاغه دوريم ؟ ما كه چنين گنجى در خانه داريم چرا تهى دستيم ؟ ما كه چنين جسم زلال گوارا و جوشنده‌اى در دسترس داريم چرا تشنه‌ايم ؟ ما كه داراى اين ميراث بزرگ اسلامى هستيم چرا دست به سوى ديگران دراز مىكنيم ؟ همه اين پرسشها جوابى جز اين ندارد كه نهج البلاغه را نشناخته‌ايم و بر ارزش واقعى اين مجموعه بزرگ واقف نگشته‌ايم . دوختن چشم به دروازه‌هاى غرب سرچشمه اصلى اين ضايعه بزرگ است ، همان