از امام موسى بن جعفر عليه السلام آمده است كه : . . . اموال ممتاز ( جنگ ) ملك امام مىباشد . . . و . . . هر زمين خرابى كه صاحبانش هلاك شده‌اند ، و هر زمينى كه بدون پيكار به دست اسلام بيفتد كه مصالحه كرده باشند و بدون پيكار تسليم امام كرده باشند ملك امام است . و نيز قلل جبال و درّه‌ها و نيزارها ، و هر زمين بى صاحب ، و اموال خالصهء سلاطين كه غصب نباشد ( كه اگر غصب باشد به صاحبش برگردانده مىشود ) ، و امام وارث كسى است كه وارثى ندارد . و در مقابل اين املاك ، بيچارگان بىسرپرست را رسيدگى مىكند . . . « 1 » خمس و انفال ، كه به طور نفل / زائد ، علاوه بر خمس به شخص امام تعلّق دارد ، - اموال بسيار گسترده‌اى است كه مىتواند قدرت اقتصادى امام را بالا برده ، ضمن اين كه مردم را زير فشار شديد سوسياليزم قرار نداده قدرت اقتصادى حكومت را در حدّ بسيار برترى قرار دهد تا بتواند با مركزيّت قدرت ، بهتر جلو استثمار را بگيرد . اعتبار ملكيّت شخص امام در خمس و انفال به نظر ما ، ( و نه مقام حكومت ) براى اين است كه امام كاملا مبسوط اليد باشد و براى مخارجى كه آن را صلاح امّت و جامعه و حكومت مىداند ، مورد سؤال واقع نشود و بتواند با قاطعيّت بيشترى كار كند . مىدانيد كه يكى از مشكلات بزرگ برخى سيستمهاى حكومتى از جمله سيستم حكومت آمريكايى همين پاىبند بودن به پاسخ در برابر كنگره مىباشد . تصميمات كاخ رياست جمهورى را بايد كنگره تصويب كند و گرنه

--> ( 1 ) - 1 / 4 انفال وسايل سند معتبر .