تر و نرم‌تر . مسأله 10 - در صورتى كه مطلوب نهى از منكر جز با كتك زدن فاعل حاصل نشود ، ظاهراً اين كارها واجب است البته با رعايت نرم تر و نرم تر و سزاوار است در اين كار قبلًا از فقيه جامع الشرايط اجازه و اذن گرفته شود ، بلكه اين كار در مورد حبس و در تنگنا قرار دادن وى نيز سزاوار است انجام گردد . مسأله 11 - اگر نهى از منكر منجر به جرح و يا قتل گردد اين كار مجاز نيست مگر به اذن امام ( عليه السلام ) بنا بر قول اقوى ، و در اين زمان با اذن قائم مقام آن حضرت فقيه جامع الشرايط با حاصل شدن تمام شرايط . مسأله 12 - اگر منكر انجام شده از جمله منكراتى باشد كه خداوند سبحان رضايت به وجود آن ندارد مانند قتل نفس محترمه مجاز است ، بلكه دفاع واجب است حتى اگر منجر به قتل و جرح فاعل شود . پس دفاع از نفس محترمه اگر به جرح و يا قتل فاعل منجر شود هم واجب است البته در صورتى كه به نحوه ديگرى دفاع ممكن نباشد در اين جا نيازى به اذن امام و فقيه جامع الشرايط نيست . پس ، اگر شخص فاعل براى قتل به ديگرى هجوم آورد و حمله كرد دفاع مقابل او واجب است حتى با كشتنش . البته ، به شرطى كه فاعل ايمن از هر فسادى باشد و اگر كشت چيزى به عهده‌اش نيست . مسأله 13 - در جايى كه دفع منكر با جرح فاعل ممكن است به قتل رساندن او جايز نيست ، در جرح نيز بايد مراعات وى از لحاظ آسان‌گيرى گردد . پس اگر ناهى يا آمر از اين كار تعدى كنند ضامن هستند . همچنين اگر فاعل جرحى به آمر يا ناهى برساند ضامن است و اگر او را به قتل برساند قصاص مىشود . مسأله 14 - آمر به معروف و ناهى از منكر سزاوار است در مراتب امر به معروف و نهى از منكر همانند طبيبى دلسوز كه به معالجه بيمار مىپردازد و يا پدرى مشفق كه فرزند خود را نصيحت مىكند عمل نمايد . در نهى از منكرش ، لطف و رحمت براى فاعل و امت مسلمين باشد و همواره نيت خود را براى رضاى حضرت حق خداوند عزوجل خالص گرداند و همواره نيتش از هواهاى نفسانى و خود بزرگ بينى دور باشد و هرگز خود را منزه از گناه و معصيت نبيند كه خود را از مرتكب گناهكار برتر و بزرگتر ببيند شايد كه مرتكب گناه داراى صفات نيكويى باشد كه خداوند تعالى آنها را دوست دارد و تنها خشم خداوند از عمل فعلى اوست و شايد خود آمر يا ناهى در درونش گناهانى وجود داشته باشد كه خداوند از آن راضى نيست و خودش نمىداند . مسأله 15 - از شريف ترين مصاديق امر به معروف و نهى از منكر و مؤثرترين آن در ميان مردم مخصوصاً علماء دين و رؤساى مذهب مباشر آن باشند ، امر به معروف و نهى از