بوى بد . هوالس ( hav les ) ا . ع . مردم سبك اندام . هوالك ( hav lek ) ع . ج . هالك . هوام ( hav m ) ا . پ . مأخوذ از تازى - جانوران خزنده و گزنده . هوام ( hov m ) ا . ع . تشنگى سخت . و نوعى از جنون و عشق . هوام ( havv m ) ا . ع . شير بيشه . هوام ( hav mm ) ع . ج . هامة . هوامع ( hav me ' ) ع . ج . هامع . هوامل ( hav mel ) ع . ج . هاملة . هوامى ( hav mi ) ا . ع . هوامى الابل : شتران گم‌شدهء در چراگاه . هوان ( hav n ) م . ع . هان هونا و هوانأ و مهانة . ر . هون . هواوين ( hav vin ) ع . ج . هاوون . هواهى ( hav hi ) ا . ع . سخن باطل و لغو . هواى ( hav va ) ع . يعنى ميل و خواهش من . هوائى ( hav 'i ) ص . پ . مأخوذ از تازى - هوادار و باددار و بادى و لطيف و مانند هوا . و لغو و بيهوده و بيفايده و هرزه . و بىقرار و بىثبات . و خوش‌گذران و در پى هوا و هوس و هردم خيال و آواره و بىسامان . و بيهوده‌گوى . و تير آتشبازى . و دخل و درآمد . و حاصلى كه از جاى غير معين رسد . و كبود و لاجوردى و آسمانى رنك . هوائى ( hav 'iy ) ص . ع . منسوب به هوا . هوب ( havb ) ا . ع . مرد احمق پرگوى . و فروغ آتش . هوب ( havb ) و ( hub ) ا . ع . دورى . و تركته فى هوب دابر : يعنى گذاشتم آن را در جايى كه كسى نمىداند كجاست . و كذا : فى هوب دابر . و گفته‌اند : هوب دابر : نام زمينى است . هوبجة ( havbajat ) ا . ع . شكم زمين . و زمين هموار پست . و منتهاى وادى كه آب در آن ريزد . و گودال كوچكى كه در زمين كنند و آب را بسوى آن روان كرده تا جمع شده بنوشند . هوبر ( havbar ) ا . ع . كس بسيار موى . و يوز و بچه يوز . و سوسن و سوسن سرخ . و نام موضعى كه در آن درخت قتاد بسيارست . المثل : ان دون الطلمة خرط قتاد هو بر ، و الطلمة بالمهملة الخبزة الغليظة التى تسميها الناس الملة . هوبر ( hubar ) ا . پ . واو مجهول - دوش و بغل و كنار . و پشتى و حمايت . هوبره ( havbare ) ص . پ . پريشان و آشفته . و مضطرب و حيران . هوبره ( hubare ) ا . پ . واو مجهول - پرنده‌اى كه ، چگونه و چوبينه نيز گويند و بتازى حبارى . هوبسيا ( hubasy ) ا . پ . واو مجهول - بلغت زند : دندان . هوبه ( hube ) ا . پ . واو مجهول - دوش . و پشتى و حمايت . هوبهو ( hu - bahu ) ا . پ . هوهو . هوپمن ( hupman ) ا . پ . واو مجهول - بلغت زند : روى و صورت و وجه . هوة ( hovvat ) ا . ع . زمين پست و مغاك . و جو و ما بين زمين و آسمان . هوة ( hovvat ) م . ع . هوى الرجل هوة ( از باب ضرب ) : بر بلندى برآمد آن مرد و صعود كرد و بلند گرديد . هوت ( hovat ) ع . ج . هوته ( hutat ) و ( havtat ) . هوتة ( havtat ) و ( hutat ) ا . ع . زمين نشيب . ج : هوت . هوثة ( havsat ) ا . ع . تشنگى . هوثة ( havsat ) ص . ع . زن تشنه . هوج ( huj ) ع . ج . هوجاء . و ج . اهوج و هوجاء . هوج ( havaj ) ا . ع . درازى با اندكى گولى . و سبكى و شتاب‌زدگى . هوج ( havaj ) م . ع . هوج هوجا ( از باب سمع ) : شتاب زده گرديد و سبكى كرد . هوجاء ( havj ' ) ص . ع . مؤنث اهوج يعنى دراز يا اندكى گول و سبك و شتاب‌زده . ج : هوج . هوجاء ( havj ' ) ا . ع . ماده شتر تيزرو و شتاب . و بادى كه از بيخ بركند خانه‌ها را . ج : اهوج . هوجره ( hujare ) ا . پ . گياهى كه سرخ مرد نيز گويند و بتازى عصا الراعى و گاو زبان . هوجل ( havjal ) ا . ع . دشت دور اطراف كه نشانى در وى نباشد . و شتران تندرو و شتاب . و ماده شتر شتاب‌زده . و زمين ناهموار پست و بلند . و مرد آهسته و گران‌بار . و گول و احمق . و زن فراخ كس . و زن تباهكار . و شب دراز . و نوعى از رفتار با فروهشتگى و سستى و استرخا . و بقيه از خواب