و جزء دندانه‌دار از پاى ملخ . ج : مواشير . ميشانه ( mic ne ) ا . پ . نام نخستين زن . ميشائى ( mic 'i ) ا . پ . ياى اول مجهول - هميشه بهار . ميش‌بهار ( mic - bah r ) ا . پ . ياى مجهول - گل گاو چشم و اقحوان . و هميشه بهار . و ابر و سحاب . ميشة ( maycat ) م . ع . ماشوا الارض ميشة ( از باب ضرب ) : رفتند در زمين و گذشتند . ميشته ( micte ) ا . پ . معلم جهودان . ميشتى ( micti ) ا . پ . نوعى از بافته ابريشمين . ميش‌چشم ( mic - c cm ) ص . پ . ياى مجهول - آنكه چشم وى مانند چشم ميش سياه خاكسترى رنك بود . و احمق و ابله و نادان . ميش‌سار ( mic - s r ) ا . پ . ياى مجهول - نقش و نگارى به شكل كله ميش كه بر تخت كنند . ميش ماده ( mic - m de ) ا . پ . گوسپند ماده و ماده ميش . ميشمة ( micamat ) ا . ع . زنى كه در سرين خود نگار كرده باشد تا نيكو نمايد . و منه المثل : هو اعظم فى نفسه من الميشمة . ميش مرغ ( mic - morq ) ا . پ . ياى مجهول - پرنده آبى و كبود رنك كه خرچال نيز گويند . ميشناى ( mic - n y ) ا . پ . نام گياهى . ميشو ( micu ) ا . پ . غله‌اى شبيه بكرسنه كه جلبان نيز گويند . ميشوم ( maycum ) ص . پ . مأخوذ از مشؤم تازى - نامبارك و ناخجسته و نافرجام ضد ميمون و با شآمت و بد اختر و منحوس و بدشگون و بدفال و بدبخت و مطرود و ملعون . ميشه ( mice ) ا . پ . نام اولين مرد . ميشى ( mici ) ا . پ . نوعى از پوست دباغى شده . و پوست آهو . مئشير ( me'cir ) ص . ع . صاحب نشاط ، مذكر و مؤنث در وى يكسان است . يق : ناقة مئشير و جواد مئشير . ميشين ( micin ) ا - ص . پ . ياى اول مجهول - منسوب بميش . و پوست ميش دباغى شده . ميشينه ( micine ) ا . پ . ياى اول مجهول - گله ميش . ميضاء ( miz ' ) ا . ع . جاى دست و روى شستن . و آب وضوى آب‌دستان . و مطهرة . ميضا بيصا ( mizan - bizan ) ع . ر . مض . ميضأة ( miza'at ) ا . ع . جاى دست نماز گرفتن . و آبى كه از آن وضو مىگيرند . و مطهرة . ميضانة ( miz nat ) ا . ع . كدوى خشك ميان‌تهى و هر آوندى به شكل آن . ميضنة ( mizanat ) ا . ع . جوال از برك خرما . ج : مواضين . ميط ( mayt ) ا . ع . ما عنده ميط : نيست در نزد او چيزى و يا نيست در نزد او شدت و سختى و قوتى . و نيز ميط : دهى در ساحل درياى يمن . ميط ( mayt ) م . ع . ماط فى حكمه ميطا ( از باب ضرب ) : ستم كرد و جور نمود در حكم . و ماط عن فلان ميطا و ميطانا : كناره گزيد و دور گرديد از فلان . و ماط فلانا : دور كرد فلان را ، لازم و متعدى . مئط ( ma'et ) و ميط ( mayyet ) ص . ع . افزون . ميطاء ( mit ' ) ا . ع . زمين پست در ميان زمينهاى بلند و مرتفع . ميطان ( mit n ) ا . ع . انتها و غايت از هر چيزى . يق : من اين ميطانك اى غايتك . و موضعى كه در آنجا جمع مىشوند و از آنجا اسبان را در تاختن رها مىكنند و آنجايى كه تاخت اسبان به آخر رسد مئتاء و يا مئداء نامند . ج : مياطين . ميطان ( mayat n ) م . ع . ماط ميطا و ميطانا . ر . ميط . ميطدة ( mitadat ) ا . ع . چوب اشكنه . و چوبى كه بدان اساس بنا و جز آن را كوبند و استوار كنند . ميظب ( mizab ) ا . ع . سنگى كه تيز باشد مانند كارد . ميع ( may ' ) م . ع . ماع السمن ميعا ( از باب ضرب ) : گداخته شد روغن . و ماع الفرس ميعا و ميعة : رفت اسب و روان شد و شادمان رفت . و ماع الشئ : روان شد آن چيز بر روى زمين و به آرامى پهن گرديد . ميعاد ( mi ' d ) م . ع . با همديگر وعده دادن . ميعاد ( mi ' d ) ا . ع . جاى وعده و هنگام وعده و وعده‌گاه . و يوم الميعاد : روز وعده و روز رستخيز . ميعاد ( mi ' d ) ا . پ . مأخوذ از تازى - وعده‌گاه و وعده جاى و بازگشت و فراهم آمد نگاه و جاى اجتماع .