مهبط ( mahbat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - فرود آمد نگاه . مهبط ( mohbet ) ص . ع . كسى و يا چيزى كه بپايين مىاندازد و بجلدى و شتاب فرود مىآورد . و كسى و يا چيزى كه مىكاهد و كم مىكند از ارزش و قيمت چيزى . مهبع ( mohbe ' ) ا . ع . خداوند هبع يعنى خر و شتربچه . مهبل ( mahbal ) و ( mahbel ) ا . ع . زهدان و دهانه زهدان و جاى بچه در زهدان و منتهاى زهدان و جايى كه نره در آن داخل مىگردد . و جاى فرود افتادن بچه از زمين . و سرين . و فرود افتادگى از سر كوه بسوى شعب . و مهبل الهوا : راهى كه از سر كوه فرود مىآيند . مهبل ( mahbal ) ا . پ . مأخوذ از تازى - آنجايىكه ميانه فرج و زهدان مىباشد و نره در آن داخل مىگردد . مهبل ( mehbal ) ا . ع . سبك و خفيف و جلد . مهبل ( mohabbal ) ا . ع . آنكه بوى گويند هبلتك امك : يعنى گم كند ترا مادر تو . و مرد گوشت‌ناك آماسيده روى . و آنكه وى را هر كس لعنت كند . مهبوت ( mahbut ) ص . ع . مرد بددل و بىخرد . و رجل مهبوت الفواد : مرد دل كنده شده . مهبوش ( mahbuc ) ص . ع . ورزيده و كسب كرده شده و فراهم شده . مهبوط ( mahbut ) ص . ع . لاغر از بيمارى . مهبول ( mahbul ) ص . ع . محروم . مه‌پارگان ( mah - p rag n ) پ . ج . مه پاره . مه پاره ( mah - p re ) ا . پ . خوب مانند ماه معشوق . ج : مه‌پارگان . و پاره‌اى از ماه و قمر و شهر و ماه . مه‌پرستان ( mah - parast n ) ا . پ . عاشقان و گرفتاران معشوق . مه‌پيشانى ( mah - pic ni ) ص . پ . ياى اول مجهول - آنكه پيشانى وى مانند ماه تابان و درخشان باشد . و اسبى كه در پيشانى وى سپيدى باشد . و نيك‌اختر و خجسته فال . مهت ( mehatt ) ص . ع . رجل مهت : مرد بسيار سخن سبك . مهتاب ( mah - t b ) ا . پ . پرتو ماه و مهشيد و روشنى و تابش ماه و نورى كه از كره ماه بسطح زمين مىرسد . و ماه تمام و بدر و قمر و ماه . و نوعى از آتشبازى . و مهتاب پيمودن : كارهاى بيهوده و هرزه كردن . مهتاب‌گون ( maht b - gun ) ص . پ . آنكه چهره وى مانند مهتاب تابان باشد . مهتابى ( maht bi ) ا . پ . پشت‌بام بلند و پهن و گشاد . و نوعى از آتشبازى . مهتابى ( maht bi ) ص . پ . منسوب بتابش و پرتو ماه . مهتاض ( maht z ) ص . ع . آنكه استخوان شكسته را پس از التيام باز مىشكند . مهتاف ( moht f ) ص . ع . مرد تشنه . مهتب ( mohtabb ) ص . ع . تيس مهتب : تكه‌اى كه نيك تيز شده باشد بگشنى و بانك كند . مهتبد ( mohtabed ) ص . ع . آنكه مىچيند حنظل را و آن را شكسته دانه وى را برمىآورد . و آنكه تر مىنهد وى را تا تلخى وى بيرون رود . مهتبر ( mohtaber ) ص . ع . آنكه با شمشير مىبرد . مهتبش ( mohtabec ) ص . ع . فراهم آمده . و رسيده به چيزى . مهتبل ( mohtabel ) ص . ع . دروغ‌گوى . مهتتش ( mohtatec ) ص . ع . سك و يا حيوان درنده برافژوليده شده . مهتج ( mohtajj ) ص . ع . گستاخ و متعدى و ستمگر . مهتجل ( mohtajel ) ص . ع . آنكه از نو چيزى بيرون مىآورد . مهتجم ( mohtajem ) ص . ع . آنكه همه شير پستان را مىدوشد . مهتجن ( mohtajen ) ص . ع . آنكه دختر نارسيده را مىگايد . مهتجنة ( mohtajenat ) ص . ع . نخلة مهتجنة : خرمابنى كه اول بار دهد و نوباوه آورد . مهتجون ( mohtajuna ) ع . ج . مهتجى . مهتجى ( mohtaji ) ص . ع . هجو كرده شده . ج : مهتجون . مهتدى ( mohtadi ) ص . ع . راه راست يافته و راه نموده شده و دلالت شده به راه سلامتى . و المهتدى بالله : محمد بن واثق چهاردهمين خليفه عباسى كه پس از يازده ماه خلافت در سال 256 هجرى كشته شد . مهتر ( meh - tar ) ص . پ . بزرگتر و كلان‌تر . و برادر مهتر : برادر كلان‌تر . مهتر ( meh - tar ) ا . پ . رئيس و سردار و امير و بزرك و حاكم و فرمانروا . و جاروب‌كش و نوكرى كه برميدارد خاكروبه