مويينه دوز ( muyine - duz ) ا . پ . واو دويم مجهول - پوستين دوز . مه ( ma ) پ . هاى غير ملفوظ - حرف نهى بمعنى نه . مه ( ma ) ا . پ . هاى غير ملفوظ - قلم و خامه و كلك . و تل ريگ و توده ريگ . مه ( me ) ا . پ . هاى غير ملفوظ - نام ماه پنجم از سال فرنگان . مه ( mah ) ا . پ . هاى ملفوظ - ماه و قمر . و مه نو : ماه نو . و مه بدر : ماه بدر . مه ( mah ) ع . بمعنى ما يعنى چه و چيست . مه ( mah ) ع . اسم فعل يعنى باز ايست و چون آن را متصل كنند تنوين در آن داخل كرده مه ( mahen ) مىگويند مانند مه مه ( mahen - mahen ) . مه ( meh ) ا . پ . هاى ملفوظ - كلان و بزرك و رئيس و پيشوا و پيشانى . و ميغ و نزم و بخار . مه ( mahh ) م . ع . مه الابل مها ( از باب نصر ) : نرمى كرد با شتران . مها ( mah ) ا . پ . بلور . مها ( mah ) ع . ج . مهاة . مها ( mah ) ا . پ . كلان و بزرك مهاء ( mah ' ) ا . ع . عيب و كجى در كاسه و جز آن . مهاب ( mah b ) ص . ع . مكان مهاب : جاى ترسناك . مهاب ( moh b ) ص . ع . مرد سهمگين و محترم . و هر چيز هولناك . مهاب ( mah bb ) ع . ج . مهب . مه‌آباد ( mah - b d ) ا . پ . نام پيغمبر قديم ايرانيان و داراى كتابى بوده دساتير نام . مهابة ( mah bat ) ا . ع . ترس و پرهيز . و بزرگى . مهابة ( mah bat ) م . ع . هاب هيبا و هيبة و مهابة . ر . هيب . مهابت ( mah bat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - بيم و خشم و ترس و ترسان و بزرگى و شكوه و شان و توقير و شوكت و وقار و هيبت و عظمت . مهابذة ( moh bazat ) م . ع . شتابى كردن در رفتن و در پريدن . مهابط ( mah bet ) ع . ج . مهبط ( mahbat ) و ( mahbet ) . مهابل ( mah bel ) ع . ج . مهبل . مهاة ( mah t ) ا . ع . آفتاب . و گاو دشتى . و بلور و پاره‌اى از بلور . ج : مها و مهوات و مهيات . مهاة ( moh t ) ا . ع . آب گشن در رحم ماده شتر . ج : مهى . مهاتاة ( moh t t ) م . ع . به كسى چيزى دادن . مهاترة ( moh tarat ) م . ع . بباطل دشنام دادن . يق : هاتره مهاترة و هتارا . مهاتكة ( moh takat ) م . ع . با همديگر در تاريكى شب رفتن . مهاجاة ( moh j t ) م . ع . هاجاه مهاجاة و هجاء . ر . هجاء . مهاجر ( mah jer ) ع . ج . هجر . و فحش و سخنهاى زشت . مهاجر ( moh jar ) ا . ع . موضع هجرت . مهاجر ( moh jer ) ا . ع . كسى كه از جايى بجايى رود و از زمينى بزمينى رود و هجرت كند . ج : مهاجرون . مهاجر ( moh jer ) ا . پ . مأخوذ از تازى - آنكه از وطن خود هجرت كرده و آن را ترك نموده در جايى ديگر مسكن گيرد . و كسى كه با آن حضرت صلى اللّه عليه و آله از مكه معظمه بسوى مدينه منوره هجرت كرده باشد . مهاجرة ( moh jarat ) م . ع . هاجر مهاجرة : بيرون رفت بسوى دهات . و هاجر الارض : رفت از آن زمين به زمين ديگر . مهاجرت ( moh jarat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - ترك كردن دوستان و خويشان و خارج شدن از نزد ايشان و فرار از ولايتى بولايت ديگر از ظلم و تعدى . و مفارقت و جدايى . مهاجزون ( moh jeruna ) ع . ج . مهاجر . مهاجرين ( moh jerin ) ا . پ . مأخوذ از تازى - گروهى كه با آن حضرت صلى اللّه عليه و آله از مكه بسوى مدينه هجرت كردند . مهاجزة ( moh jazat ) م . ع . با هم راز گفتن . مهاجلة ( moh jalat ) م . ع . در زمين هموار پست و ميان كوه رفتن . و مفاخرت كردن برهم در آب راندن و آب خورانيدن . مهاجن ( mah jen ) ع . ج . هجين . مهاجنة ( mah jenat ) ع . ج . هجين . مهاجى ( moh ji ) ص . ع . يكديگر را هجو گوينده . مهاجين ( mah jin ) ع . ج . هجين .