متعلقان . منسوج ( mansuj ) ص . ع . بافته شده . منسوجات ( mansuj t ) ا . پ . مأخوذ از تازى - هر چيز بافته شده و چيزهاى بافته شده . و پارچه‌هاى زرى . منسوج‌باف ( mansuj - b f ) ا . پ . زرىباف . منسوخ ( mansux ) ص . ع . كتاب منسوخ : كتاب نسخه شده و نقل شده . منسوخ ( mansux ) و منسوخه ( mansuxe ) ص . پ . مأخوذ از تازى - محو شده و نابود گشته و باطل شده و متروك گشته و موقوف شده . منسوخة ( mansuxat ) ص . ع . آية منسوخة : آيه‌اى از قرآن مجيد كه بواسطه نزول آيهء ديگرى حكم آن زايل شده باشد . منسوخى ( mansuxi ) ا . پ . مأخوذ از تازى - ابطال و نسخ و متروكى و موقوفى . منسوق ( mansuq ) ص . ع . مرتب و منظم و منظوم . منسوك ( mansuk ) ص . ع . به آب شسته و پاك گرديده . منسوكة ( mansukat ) ص . ع . ارض منسوكة : زمين نيرو داده و سرگين پاشيدهء آميخته بدان . و فرس منسوكة : اسب نرم پشم . منسوء ( mansu ) ص . ع . درنك كرده شده و سپس انداخته شده . منسى ( mansi ) ص . پ . مأخوذ از تازى - فراموش شده و در فراموشى نهاده و غفلت شده و اهمال كرده شده و سهل‌انگارى شده و سهو شده . منسى ( monsi ) ص . ع . آنكه سبب فراموشى و نسيان مىگردد . منسى ( mansiyy ) ص . ع . فراموش شده . و آنكه بر رگ نساى وى رسيده باشد . منش ( manec ) ا . پ . بزرگى طبع و همت و كرم و سخاوت و جوانمردى و دليرى و وقار و بزرگى و جاه و جلال . و خوى و طبع و طبيعت و خصلت و مزاج و نهاد و سرشت . و طبع نيك و بلند . و شادمانى . و خشنودى و رضا و قناعت . و قلب و دل . و تكبر و غرور و خودبينى . و ميل و خواهش . و منش زدن و يا منش كردن و يا منش گشتن : قى كردن و داراى معده مختل و معلول گشتن . منشأ ( manca ' ) ا . پ . مأخوذ از تازى - جايى كه چيزى پديد مىگردد و حاصل مىشود و اصل و مبدء و سرچشمه . و سبب و باعث و محرك . و برهان كلام . منشأ ( monca ' ) ا . ع . بلند و تيز از علمها و سنك توده‌ها كه در راه جهة علامت نصب كنند . و دختر بلند بالا . منشأة ( monca'at ) ا . ع . كشتى بلند بادبان . ج : منشآت . منشآت ( monca ' t ) ا - ع . ج . منشأة . و الجوارى المنشآت : كشتى هاى بلند بادبان . منشآت ( monce ' t ) ا . پ . مأخوذ از تازى - نوشتجات منشيانه . منشار ( menc r ) ا . ع . اره و اوشين . و چوب پنجه‌دار كه بدان غله را بر باد دهند . و اره ماهى . منشارى ( menc ri ) ص . پ . مأخوذ از تازى - اره‌اى شكل و مانند اره و دندانه‌دار . منشاص ( menc s ) ا . ع . زنى كه اطاعت شوهر نكند و او را از فراش خود منع كند . منشاف ( menc f ) ص . ع . ناقة منشاف : ماده شترى كه شير داشته باشد و گاه بىشير بود . منشال ( menc l ) ا . ع . ابزارى آهنين كه بدان گوشت از ديك بيرون كشند . منشب ( mancab ) ا . ع . نشب فلان منشب سوء : در بدى افتاد فلان كه رهايى از آن ندارد . منشب ( mencab ) ا . ع . غوره خرماى هيچ‌كاره . ج : مناشب . و دام و كمند . منشب ( monaccab ) ص . ع . برد منشب : چادر نگارين بنگار تير . منشبة ( mancabat ) ا . ع . مال اصيل ناطق باشد و يا صامت . منشبل ( moncabel ) ا . ع . نرم و آهسته روان و لغزان . منشت ( moncatt ) ص . ع . پراكنده و متفرق . و متمايز و جدا شده . منشتر ( moncater ) ص . ع . بر گشته پلك چشم . منشد ( monced ) ص . ع . آنكه نشان مىدهد و خبر مىدهد از هر چيز گم شده . و آنكه مىپرسد و استفسار مىكند از هر چيز گم شده . و آنكه شعر مىخواند . و آنكه هجو مىكند . منشد ( monced ) ا . ع . نام موضعى ما بين رضوى و ساحل . و نام موضعى در كوه طى . منشدى ( moncadi ) ا . پ . مأخوذ از تازى - كسى كه بآواز بلند شعر مىخواند . و آنكه دانش و معرفت و فصاحت از ديگرى مىآموزد . منشر ( moncar ) ص . ع . پراكنده و افشانده . منشر ( moncer ) ص . ع . از صفات