على اكبر نفيسى ( ناظم الأطبا )

3543

فرهنگ نفيسى ( فارسى )

منسرح ( monsareh ) ص . ع . مردستان خفته پاها را از هم گشاده . و فرس منسرح : اسب شتاب‌رو . منسرح ( monsareh ) ا . ع . مرد برهنه . و نام بحرى از عروض . منسرحة ( monsarehat ) ص . ع . خيل منسرحة : اسبان شتاب‌رو . و كذلك : ناقة منسرحة . منسرى ( monsari ) ص . ع . دور شده از ترس و اندوه . منسطح ( monsateh ) ص . ع . آنكه ستان دراز مىشود و جنبش نمىكند . منسع ( mensa ' ) ا . ع . باد شمال . منسعة ( mensa'at ) ا . ع . زمين روياننده گياه . منسغة ( mensaqat ) ا . ع . دسته‌اى از پرهاى دنب مرغ كه بدان بر روى كليچه و نان نقش كنند . منسف ( mansef ) و ( mensaf ) ا . ع . دهن خر . منسف ( mensaf ) ا . ع . سكوواوشين كه بدان گندم و جز آن بر باد دهند . منسفة ( mensafat ) ا . ع . آلت بركندن بنا . منسفر ( monsafer ) ص . ع . برهنه و عريان و بىنوا . منسفق ( monsafeq ) ص . ع . در باز شده . منسفك ( monsafek ) ص . ع . خون و يا اشك ريخته شده . منسق ( monassaq ) ص . ع . مرتب و آراسته . منسك ( mansak ) م . ع . نسك نسكا و منسكا . ر . نسك ( nask ) و ( nesk ) و ( nosk ) و ( nosok ) . منسك ( mansak ) ا . ع . جاى الفت گرفته . منسك ( mansak ) و ( mansek ) ا . ع . جاى قربانى . و راه دين . و جاى عبادت . و روش عبادت و خود عبادت . ج : مناسك . منسكب ( monsakeb ) ص . ع . ريزان . و آب ريزنده . و گريهء بسياركننده . منسل ( mansel ) ا . ع . نژاد و خاندان . منسل ( monsal ) ص . ع . زاييده شده و متولد شده . منسل ( monsel ) ص . ع . مرغ كريز كرده . و شتر پشم ريخته . و جامهء پايين افتاده . و ستورى كه هنگام پشم ريختن آن رسيده باشد . و گياه صليان كه شاخه‌ها را بيرون آورده و فرو انداخته باشد . و آنكه پيشى مىگيرد ديگران را . منسل ( monsall ) ص . ع . آنكه آهسته آهسته مىآيد . و آنكه پنهان بيرون مىآيد از ميان چيزى . منسلب ( monsaleb ) ص . ع . نيك شتاب رونده . منسلخ ( monsalax ) ا . ع . آخر ماه . منسلخ ( monsalex ) ص . ع . ماه به آخر رسيده . و پوست باز كرده . منسلق ( monsaleq ) ص . ع . چشم مبتلا ببيمارى سلاق . منسلك ( monsalek ) ص . ع . در آمده در چيزى . و در آورده . منسلك ( monsalek ) ص . پ . مأخوذ از تازى - در آينده در چيزى و سلك شونده و متصل و پيوسته و افزوده شده . منسلى ( monsali ) ص . ع . بىاندوه و بىترس . منسم ( mansem ) ا . پ . نام رستنى كه در عطريات به كار برند . منسم ( mansem ) ا . ع . سپل شتر و سپل شتر مرغ . و نشان و راه و روش و جهت و مذهب . ج : مناسم . و من اين منسمك : اى وجهتك . منسم ( monassem ) ص . ع . زندگى بخش و حيوةبخش و جان دهنده و برانگيزانندهء حيوة . منسنو ( mansonu ) ا . پ . پسنديده و برگزيده خداوند عالم . منسوب ( mansub ) ص . ع . داراى نسبت . و رجل منسوب : مرد صاحب‌نژاد و نسب . و شعر منسوب : شعرى كه در آن بيان عشقبازى باشد . ج : مناسيب . منسوب ( mansub ) ا - ص . پ . مأخوذ از تازى - داراى نسبت و داراى علاقه و داراى پيوستگى و متعلق و مرتبط و متصل و داراى قوم و خويشى و خويشاوندى و ملحق شده و مخصوص شده و متهم گشته . و نيز منسوب : خويشاوند و قوم و خويش . ج : منسوبان . منسوبان ( mansub n ) پ . ج . منسوب يعنى خويشاوندان و متعلقان . منسوبه ( mansube ) ا . پ . انتظام و ترتيب و نظم و وضع خوش و تدبير نيك و طرز و طور پسنديده و خجسته . و بازى شطرنج . و هفتم بازى نرد . منسوبيت ( mansubiyyat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - انتساب و نسبت داشتگى . منسوبين ( mansubin ) ا . پ . مأخوذ از تازى - آنهايى كه داراى نسبت و علاقه و پيوستگى باشند و خويشاوندان و