مقرن ( moqarran ) ص . ع . نيك بسته شدهء در ريسمان . ج : مقرنون . قوله تعالى : مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ * . مقرن ( moqarren ) ا . ع . از اعلام است . مقرنة ( moqarranat ) ا . ع . كوههاى خرد بهم پيوسته . مقرنذح ( moqranzeh ) ص . ع . مرد آمادهء براى شر و فساد . مقرنس ( moqarnas ) ا . پ . مأخوذ از تازى - بناى بلند مدور و ايوان آراسته و مزين شدهء با صورتها و نقوش كه بر آن با نردبان پايه و راه زينه روند . و قسمى از عمامه . و هر چيز رنگارنك . و قسمى از زينت كه در اطاقها و در ايوانها بشكلهاى گوناگون با گچ گچ‌برى مىكنند . مقرنس ( moqarnas ) ص . ع . سيف مقرنس : شمشير بر شكل نردبان ساخته . و باز مقرنس : باز در كريز نشانده . مقرنشع ( moqrance ' ) ص . ع . ايستاده . و با بشارت . و آماده شر . و خرسند و شادمان . و سر بلند كرده و سر برداشته . و جنبان و متحرك . مقرنص ( moqarnas ) ص . ع . باز نگاهداشته شده براى شكار . مقرنصف ( moqransef ) ص . ع . شتابىكننده . مقرنصف ( maqransef ) ا . ع . شير بيشه . مقرنف ( moqarnaf ) ص . ع . طعام مقرنف : طعام قرنفل‌دار . مقرنفط ( moqranfet ) ا . ع . شرمگاه زن . و مرد خشم‌افزاى پر باد بينى . مقرنفل ( moqranfal ) ص . ع . طعام مقرنفل : طعام قرنفل‌دار . مقرنون ( moqrenuna ) ع . ج . مقرن . مقرنون ( moqarranuna ) ع . ج . مقرن . مقرنى ( moqarn ) ص . ع . سقاء مقرنى : مشك بقرنوة پيراسته . مقرنى ( moqarn ) ا . ع . مار شاخدار . مقرؤ ( maqro ' ) و مقرو ( maqrovv ) ص . ع . خوانده شده و خوانا و قابل خواندن . مقروء ( maqru ' ) ص . ع . خوانده شده . مقروءة ( maqru'at ) و مقروة ( maqrovvat ) ص . ع . مونث مقرو . يق : صحيفة مقروءة و صحيفة مقروة . مقروة ( maqrovvat ) ص . ع . شاة مقروة : گوسپندى كه سر وى را در چوبى كشند تا شير خود را نمكد . مقروح ( maqruh ) ص . ع . ريش برآمده . و آبله رسيده . و طريق مقروح : راه سپرده . مقرور ( maqrur ) ص . ع . خنك و سرمازده و سرما رسيده و گرفتار سرما . و يوم مقرور : روز سرد . مقرورى ( maqravriyy ) ص . ع . درازپشت . مقروص ( maqrus ) ص . ع . بريده شده . مقروض ( maqruz ) ا . ع . نشخوار كه شتر از گلو برآرد . مقروض ( maqruz ) ص . ع . بريده شده . مقروض ( maqruz ) ص . پ . مأخوذ از تازى - مديون و قرض‌دار و وام‌دار . مقروضى ( maqruzi ) ا . پ . مأخوذ از تازى - وام‌دارى و قرض و وام و دين . مقروظ ( maqruz ) ص . ع . اديم مقروظ : پوست با برك سلم پيراسته و پوست رنك كردهء با برك سلم . مقروع ( maqru ' ) ص . ع . شترى كه بر ساق وى داغ نهاده باشند . و شتر داغ كرده بداغ بينى . مقروع ( maqru ' ) ا . ع . شتر برگزيدهء براى گشنى . و مهتر قوم و سيد قوم . و لقب شخصى . مقروف ( maqruf ) ص . ع . تهمت زده و متهم . و مرد لاغر باريك اندام . مقروم ( maqrum ) ص . ع . شترى كه در وى نشان قرمة باشد . مقرون ( maqrun ) ص . ع . نزديك و نزديك بهم و بهم بسته و متصل بهم . و مقرون الحاجبين : آنكه ابروهاى وى بهم پيوسته باشد . و رمح مقرون : نيزه‌اى كه سر آن را بلند كنند تا به كسى نرسد . مقرون ( maqrun ) ا . ع . باصطلاح عروض : سببهايى از شعر كه سه حرف متحرك بيفاصله بود و سپس حرف ساكن چون متفا از متفاعلن و علتن از مفاعلتن . مقرون ( maqrun ) ص . پ . مأخوذ از تازى - پيوسته و متصل و مرتبط و مربوط و نزديك و مجاور و قرين . مقرونيت ( maqruniyyat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - نزديكى و پيوستگى . مقروى ( maqraviyy ) ص . ع . درازپشت . مقرى ( maqr ) ا . ع . گرد آمد نگاه آب و گرد آمد نگاه آب باران . و نيز مقرى : نام دهى در دمشق . و واحد مقارى . ر . مقارى .