سهم معظعظ : تيرى كه در رفتن بلرزد و چاوچاوان رود و بپيچد . معظل ( mo'zel ) ص . ع . جاى بسيار درخت . معظم ( mozam ) ا . ع . بزرگتر و بهتر جزء از هر چيزى . و توده و مقدار بزرك . معظم ( mo'zam ) ا - ص . پ . مأخوذ از تازى - عمده و جزء بزرگتر و بزرك و كلان . معظمات بلاد ( mo'zam te - bel d ) ا . پ . مأخوذ از تازى - شهرهاى عمده و بزرك . معظم ( mo'azzam ) ص . ع . بزرك كرده شده و بزرك داشته و ببزرگى توصيف كرده شده و بزرك شمرده شده . معظم ( mo'azzam ) ص . پ . مأخوذ از تازى - بزرك شمرده شده و تعظيم شده و بزرك و محترم و در اشاره به شخص محترم گويند : معظم اليه . معظمة ( mo'zamat ) ا . ع . سختى سخت و بلاى نازل سخت . معظمة ( mo'azzamat ) ص . ع . مونث معظم . معظمه ( mo'azzame ) ا - ص . پ . مأخوذ از تازى - بزرك و محترم . و از اعلام زنان است . معظوم ( ma'zum ) ا . ع . كره شترى كه روى زبانش استخوان شكسته باشند تا شير نمكد . معظومة ( ma'zumat ) ا . ع . زن آزمند نره بزرك و كلان . معظئل ( mo'za'ell ) ص . ع . جاى درخت‌ناك . معفاج ( me'f j ) ا . ع . عصا و چوبدستى و آلت زدن و چوبى كه گازر بدان جامه را وقت شستن زند . و مرد بدكردار . معفاص ( me'f s ) ص . ع . جارية معفاص : دختر نهايت بدخلق . معفاق ( me'f q ) ص . ع . رجل معفاق الزيارة : مرد بسيار زيارت كه پيوسته آمد و رفت دارد . معفج ( me'faj ) ا . ع . مرد گول و احمق كه ضبط كلام و عمل نتواند و سخن ناسزا گويد و كار هيچ‌كاره كند . و چوبدستى و عصا و آلت زدن . معفجة ( me'fajat ) ا . ع . چوبدستى و عصا و آلت زدن . معفرت ( mo'afrat ) ص . ع . داراى عفريت . معفس ( ma'fes ) ا . ع . بند استخوان . معفص ( mo'affas ) ص . ع . ثوب معفص : جامهء سياه شده يا مازو . معفو ( ma'fu ) و ( ma'fovv ) ص . ع . آمرزيده شده و معاف شده . معفو ( ma'fovv ) ص . پ . مأخوذ از تازى - عفو شده و معاف شده و بخشيده شده . و معفو كردن : بخشيدن و معاف كردن . معفوج ( ma'fuj ) ص . ع . وطى شده درد بر . الحديث . اذا قيل للرجل يا معفوج فان عليه الحد . معفور ( ma'fur ) و معفورة ( ma'furat ) ص . ع . بازار كاسد . معفورة ( ma'furat ) ا . ع . زمينى كه علف آن را خورانيده باشند . معفوس ( ma'fus ) ص . ع . مبتذل و خوار و حقير . و بندى و زندانى . معفون ( ma'fun ) ص . ع . برگرديده بوى و برگرديده مزه . معفى ( mo'affi ) ا . ع . يار و هم‌نشين كه متعرض احسان نباشد . معق ( ma'q ) م . ع . بردن سيل همه را . و الفعل من نصر . معق ( ma'q ) ا . ع . شراب . و تباهى معده . و بدخويى . معق ( ma'q ) و ( mo'q ) ا . ع . زمين بىگياه . معق ( ma'q ) و ( mo'q ) و ( ma'aq ) ا . ع . مغ و ژرف و عمق . و كرانه دشت دور و دراز . و دورى . ج : امعاق . و ج ج : اماعق و اماعيق . معق ( mo'eqq ) ص . ع . فرس معق : ماديان باردار . لغتى است روى . معقاب ( me'q b ) ا - ص . ع . سراچه‌اى كه در وى مويز و طعام و جز آن نهند . و امراة معقاب : زنى كه پس از هر دختر پسر زادن عادت وى باشد . معقاد ( me'q d ) ا . ع . رشته مهره دارى كه جهة چشم‌زخم بر گردن كودكان اندازند . معقار ( me'q r ) ا . پ . صمغ . درخت آلو . معقار ( me'q r ) ص . ع . زينى كه ستور را پشت ريش كند . معقاص ( me'q s ) ا . ع . گوسپند كج شاخ . و بدترين دختران بدخوى . معقب ( me'qab ) ا . ع . چادر زنان . و گوشواره . و شتربان ماهر در شتربانى . و كسى كه تربيت مىشود و مهيا مىگردد تا پس از امام خليفه و وزير باشد . معقب ( mo'qeb ) ا . ع . ستاره‌اى كه پس از ستارهء ديگر برميآيد و طلوع مىكند . و نيز فرزندى كه جانشين پدر مىگردد . معقب ( mo'aqqab ) ص . ع . آنكه از ميخانه برآيد سپس در آمدن كسى كه از وى بزرگتر باشد . و در عقب افتاده . معقب ( mo'aqqeb ) ص . ع .