در گجرات خاندان جالوكيه انهيلاواذا به قدرت مىرسند ؛ گويا اين خاندان هندى نه تنها جلوى فعاليت اسماعيليان و داعيان آنها را نگرفتند ، بلكه آنان را تشويق به ادامهء دعوتشان كردند كه موجب شد به پيروزىهايى نايل شوند . در سال 1279 دورهء حكومت اين خاندان به پايان رسيد و گجرات دوباره براى مدتى تحت سلطهء حكومت دهلى قرار گرفت . در طى سال‌هاى 1396 تا 1572 ، به دليل اين‌كه بهره‌ها احيانا در معرض تعقيب و پيگيرى برخى حكام مستقل گجرات بودند ، همواره فضاى اين منطقه براى فرقهء بهره فضاى آزاد و مناسبى نبوده است . رئيس اين فرقه تا سال 946 ه ( 1539 م ) در يمن زندگى مىكرد و در آن‌جا پيروان اين فرقه براى زيارت او مىآمدند و عشريه‌شان را به او مىپرداختند و در كارهايى كه تصميم به انجام آن داشتند ، با او مشورت مىكردند . در سال 946 ه ، يوسف بن سليمان به هند مهاجرت كرد و در سيدپور ( حكومت بمبئى ) اقامت گزيد ؛ پس از 50 سال يعنى پس از درگذشت داعى داود بن عجب شاه در سال 996 ه ( 1588 م ) در اين فرقه شكافى روى داد ، به اين صورت كه بهره‌هاى گجرات كه اكثر افراد اين فرقه را تشكيل مىدادند ، داود بن قطب شاه را به‌عنوان جانشين داعى قبلى انتخاب كردند و نص آن را براى يارانشان در يمن فرستادند . اما پس از چندى ، تعداد محدودى از افراد اين فرقه ، فردى را به نام سليمان كه ادعاى خلافت حقيقى داود بن عجب شاه را داشت ، به‌عنوان داعى انتخاب كردند . اين سند همچنان نزد دعوت سليمانيه محفوظ است ، اما صحت آن نه از جنبهء حقوقى و نه از جنبهء علمى ، ثابت نشده است . سليمان در احمد آباد وفات كرد و همچنان مرقد او و رقيبش داود بن قطب شاه ، مورد احترام پيروانشان است . پيروان سليمان به نام سليمانىها معروفند .