داعى سليمانيان در يمن بوده نمايندهء عمده او ، « منصوب » خوانده مىشد و مركز دعوت آنها در « بارودا » بود . فرق اساسى ميان دو گروه مزبور اين است : داوديان نوعى زبان گجراتى را به كار مىبرند كه سرشار از كلمات و عبارت عربى است خطب و مواعظ خويش را به زبان عربى ايراد مىكنند ، درحالىكه سليمانيان در كليهء امور زندگيشان ، از زبان اردو استفاده مىكنند . رئيس فرقهء بهرهء داودى به‌طور سنتى در بمبئى سكونت دارد اما پايگاه آنان در سورات است و به نام دورهى ( ihroeD ) شناخته مىشود . در هر دو منطقهء مزبور كتابخانهء جالبى از نسخ خطى اسماعيلى موجود است ، و در سورات مدرسه‌اى عربى وجود دارد به نام « الجامعة السيفيه » منسوب به داعى طاهر سيف الدين . لقب داعى مطلق ، لقب رسمى داعيان طيبى است و غالبا به جاى آن از لقب « ملاجى صاحب » يا « سيدنا صاحب » استفاده مىشود كه احترام فراوانى نزد پيروان خود دارد . در جامعهء بهره‌ها ، افراد خاصى وجود دارند كه كار مراسم ازدواج ، تكفين ، دفن و عبادات به عهدهء آنهاست كه « عامل » ناميده مىشوند . اينان كه از جانب « ملاجى صاحب » براى اين سمت انتخاب مىشوند ، در واقع خادمان اين دعوت هستند . عمّال ، كارها و وظايفى دارند شبيه به وظايف و كارهاى قاضيان اهل سنت ، اما در امورشان با « ملاجى صاحب » مشورت مىكنند و در ميان پيروانشان از نفوذ فراوانى برخوردارند . از ويژگيهاى جامعهء بهره در هند و ديگر مناطق ، اين است كه بهره‌ها به چند صنف تقسيم مىشوند و با غير خودشان پيوند ازدواج برقرار نمىكنند و نقش زيادى در امور عمومى و اجتماعى ندارند و به‌طور كلى جماعتى تجارت