نيم از عمرش نگذشته كه در طى مجلسى ، تحت سرپرستى فردى به نام ابن مدين و چهار تن ديگر قرار مىگيرد . لقب حافظ ، ما را بر اين حقيقت رهنمون مىسازد كه او به‌عنوان خليفه انتخاب نشده بود ، بلكه از همان ابتدا براى حفظ حراست از اين امام كوچك انتخاب شده بود . اين مورخ يادآورى مىكند وقتى حافظ بر حكومت مسلط شد ، در مورد ادعاى امامت طيب ، خود را به نادانى زد و خودش را به‌عنوان خليفه معرفى نمود . در كوران اين حوادث ، ابو على احمد بن افضل شاهنشاه توانست حكومت را به دست آورد و بر آن مسلط شود و سپس هم ادعاى حافظ را رد كند و هم ادعاى طيب را . حقيقت اين است اخبارى كه در مورد اين فرد به دست ما رسيده ، گرايش مذهبى او را روشن نمىكند . اما اين مطلب روشن است كه او در سال 536 ه درگذشت و دوباره حافظ ، زمام امور را به دست گرفت . در اين اوضاع ، محافظان طيّب ، امام خردسالشان را در مسجدى به نام مسجد الرحمه مخفى كردند . به گفتهء مقريزى طيب بازداشت شد و سپس به قتل رسيد . اما پيروان او بر اين باورند كه طيب مخفى شده است و فرزندان او همچنان تا به امروز در حال اختفا به سر مىبرند . به عبارت ديگر طبق اعتقاد اينان ، امامت به دورهء ستر بازگشته است . يمن : در يمن فردى به نام « مكرم » پس از مرگ پدرش ، على بن محمد صليحى كه يكى از داعيان اسماعيلى بود ، به حكومت رسيد . پس از درگذشت « مكرم » در سال 477 ه همسرش ، سيده اروى ، به نيابت از فرزند خردسالش على عبد المستنصر ، حكومت را به دست گرفت ؛ هنگامى كه اين فرزند درگذشت ،