تشوية ( tacveyat ) م . ع . شواهم تشوية : داد ايشان را گوشت تا بريان كنند . و شواه تشوية : بر عضوى از آن زخم زد كه كشنده نبود . و نيز تشوية : بريانى خورانيدن كسى را . تشويح ( tacvih ) م . ع . ناشناختن و انكار كردن . تشويد ( tacvid ) م . ع . بر آمدن آفتاب و بلند شدن آن . تشويذ ( tacviz ) م . ع . عمامه بر سر بستن يق شوذته فتشوذ . و شوذت الشمس : مايل بغروب شد آفتاب . و شوذ السحاب الشمس : در گرفت ابر آفتاب را و پوشش مانندى تنك و بىآب گرداگرد آن شد . تشوير ( tacvir ) م . ع . رياضت دادن اسب را . و يا سوار شدن بر آن و بر گردانيدن در وقت عرض بيع تا بنگرند روش و حسن نجابت آن را . و با كسى كارى كردن كه موجب شرم باشد يق شوربه . و اشارت كردن بسوى چيزى . و بلند كردن آتش . و برهنه نمودن عورت . تشوير ( tacvir ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پريشانى و آشفتگى . و شرم . و تشوير خوردن و يا تشوير كشيدن : مضطرب شدن و آشفته شدن . و خجلت و شرمسارى كشيدن . و اشارت كردن . و تشوير كردن : خجل و شرمگين نمودن . تشويش ( tacvic ) م . ع . شوريده كردن كار يق شوشت عليه الامر . و گفته‌اند تشويش و تشوش هر دو از لغات مولده است و اصل تشويش تهويش بوده . تشويش ( tacvic ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پريشانى و آشفتگى و اضطراب و بىآرامى و وحشت و هراس و حيرت و شوريدگى خاطر . و تشويش داشتن : شوريده خاطر بودن و مضطرب بودن و بىقرار بودن و آزرده بودن . و تشويش كردن : مضطرب شدن و بهم بر آمدن و بىآرام شدن و آزرده شدن . تشويص ( tacvis ) م . ع . دندان ماليدن بمسواك . تشويط ( tacvit ) م . ع . راندن اسب را به حدى كه مانده گردد يق شوط الفرس . و شوط تشويطا : دراز شد سفر او . و شوط القدر : جوش داد ديگ را . و شوط اللحم : نيك پخت گوشت را . و شوط الصقيع النبت : سوخت پشك گياه را . تشويق ( tacviq ) م . ع . به آرزو آوردن كسى را . تشويق ( tacviq ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بآرزو در آوردگى و شوق و شايق و راغب . و تشويق كردن : شايق كردن و راغب نمودن . تشويك ( tacvik ) م . ع . خار بر آوردن و خارناك شدن درخت . و خار بر سر ديوار نهادن . و دندان نشتر بر آمدن شتر را يق شوك لحيا البعير اى طالت انيابه . و پستان دختر بر آمدن . و سيخ پر شدن چوزه و مانند آن . و سخت شدن سبلت كودك . و بر آمدن موى بعد از ستردن . و شوك الزرع : سپيد شد كشت پيش از آنكه پراكنده گردد . تشويل ( tacvil ) م . ع . فروهشته و سست شدن نره در وقت ارادهء مجامعت . و شول اللبن : كم شد شير . و نيز شول الماء : كم شد آب . و شولت الناقة : خشك شد شير آن ماده شتر و شائلة گرديد . و شولت الابل : دوسيده شد شكم آن شتران به پشت . و شولت المزادة : كم گرديد آب توشه دان . و شول فى المزادة : اندك اندك باقى گذاشت در توشه دادن . و شول الغرب : كم شد آب دلو . تشوين ( tacvin ) م . ع . جدا و متفرق كردن و وا كردن يقال هو يشون الرؤس اى يفرج شؤنها : او وا مىكند درزهاى كاسهء سرها را . تشويه ( tacvie ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بريان شدگى و برشته شدگى . و تشويه كردن : بريان كردن و برشته كردن . تشويه ( tacvih ) م . ع . زشت گردانيدن روى را . و چشم بد رسانيدن به كسى يق لا تشوه على اى لا تصبنى به عين . تشه ( tacce ) ا . پ . پيمانهء روغن . تشهاق ( tach q ) ا . ع . بانگ خر و يا آخر بانگ آن . تشهاق ( tach q ) م . ع . شهق شهيقا و شهاقا و تشهاقا . مر . شهيق . تشهجب ( tacahhjob ) م . ع . تشهجب الامر : در هم شد كار . تشهد ( tacahhod ) م . ع . اشهد ان لا إله الا اللّه و اشهد ان محمدا رسول اللّه گفتن در نماز . تشهق ( tacahhoq ) م . ع . چشم زخم زدن . تشهل ( tacahhol ) م . ع . تشهل ماء وجهه : رفت آبروى آن . تشهى ( tacahhi ) م . ع . خواهانى نمودن و آرزومند شدن چيزى را . و خواهانى نمودن بعد خواهانى يق تشهيت على فلان كذا اذا اقترحت شهوة بعد شهوة . تشهيب ( tachib ) م . ع . شهبه الحر تشهيبا : سوخت او را گرمى و برگردانيد گونهء او را . تشهية ( tacheyat ) م . ع . انگيختن كسى را بر خواهانى چيزى يق هذا شيئ يشهى الطعام .