عسل . بهارى ( bah ri ) ص . پ . منسوب به بهار . بهاز ( beh z ) ا . پ . اسب نجيب و اصيلى كه در رمه جهت نتاج گرفتن سر دهند . بهازر ( bah zer ) ع . ج بهزرة ( bohzorat ) و ( bahzarat ) و بهزر ( bahzar ) . بهازرة ( bah zerat ) ج ا . ع . شترهاى فربه . بهاشتن ( bah ctan ) ف ل . پ . گريه كردن و زارى كردن . به‌افتاده ( beh - oft de ) ا . پ . تندرستى و صحت . و ص . زورآور و توانا . به‌آفريد ( beh - farid ) و به‌آفرين ( beh - farin ) ا خ . پ . نام خواهر اسفنديار . بهاكن ( bah kan ) ع . ج بهكن ( bahkan ) . بهاگير ( bah - gir ) ص . پ . هر چيزى كه قيمت و بهاى بسيار داشته باشد و گرانبها . بهاليق ( bah liq ) ج ا . ع . باطلها . بهام ( beh m ) ع . ج بهمة ( bahmat ) . و سعد البهام منزلى از منازل قمر . به‌آمدن ( beh - madan ) ف ل . پ . خوب شدن . بهامين ( bah min ) ا . پ . فصل بهار . بهانس ( boh nes ) ا . ع . شتر رام . و شير بيشه . بهانستن ( bah nestan ) ف ل . پ . گريه كردن . بهانه ( bah ne ) ا . پ . عذر و پوزش و معذرت . و عذر بىجا . و حيله . و سبب و باعث و واسطه و دست‌آويز . و بهانه جستن ف م . : دست‌آويز بدست آوردن . و اعتراض بىجا كردن . و بهانه كردن : دست‌آويز كردن . و حيله كردن . بهانه‌جو ( bah ne - ju ) و بهانه طلب ( bah ne - talab ) ص . پ . آنكه از پى دست‌آويز مىگردد . بهانه‌ساز ( bah ne - s z ) و بهانه فروش ( bah ne - farovc ) ص . پ . پوزش آورنده . و حيله‌كننده . و ادعاى بيجاكننده . بهانه‌فروشى ( bah ne - farovci ) ا . پ . فراوانى حيله . و عذر بىجا . بهاور ( bah var ) ص . پ . بهاگير و پرقيمت و گرانبها . بهائم ( bah em ) و بهايم ( bah yem ) ع . ج بهيمة ( bahimat ) . بهائم ( bah em ) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - حيوانات . و ستور . و ستور وحشى . بهائى ( bah i ) ص . پ . گران‌بها و پرقيمت . به آئين ( beh - in ) ص . پ . بهترين آئين . و آئين نيكو . بهباه ( bahb h ) ص . ع . شتر بانگ كنندهء از مستى يق بعير بهباه . بهبود ( behbud ) ا . پ . عافيت و سلامت و تندرستى . وا . خ . از اعلام است . بهبودى ( behbudi ) ا . پ . خوبى و خيريت . و تندرستى . و زور و توانائى . و كنايه از خنجر و دشنه . به‌به ! ( bah - bah ) پ . كلمه‌اى كه در خوش آيند و تحسين گويند . به‌به ! ( bah - bah ) ع . كلمه‌اى كه در وقت فخر و مدح و يا در وقت استعظام چيزى گويند - مأخوذ از په‌په فارسى . بهبهة ( bahbahat ) م . ع . بهبه الرجل به بهبهة : به‌به گفت آن مرد وى را . و نيز بهبهة : بانگ بلند كردن شتر . بهبهى ( bahbahiy ) ص . ع . تناور و بزرگ . بهت ( baht ) و ( bahat ) م . ع . بهته بهتا و بهتا ( از باب فتح ) : دروغ بست بر وى . و نيز بهت : ناگاه گرفتن . و غالب شدن . و متحير گردانيدن . قوله تعالى : بَلْ تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ . بهت ( baht ) ا . ع . رخنه . و جدائى و افتراق . و خدارت . و حيرت . و نام يك نوع سنگى . بهت ( boht ) و ( baht ) و ( bahat ) م . ع . بهت بهتا ( bohtan ) ( از باب كرم ) . و بهت بهتا ( bahtan ) ( از باب نصر ) و بهت بهتا ( bahtan ) ( از باب سمع ) و بهت بهتا ( bahatan ) ( از باب فتح ) : مدهوش شد و تحير نمود . و منقطع گرديد . و كذلك بهت ( مجهولا ) و هو الافصح قوله تعالى فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ . بهت ( bohot ) و ( boht ) ع . ج بهوت . بهت ( boht ) ا . ع . كذب و دروغ . بهت ( boht ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حيرت . و دهشت و سراسيمگى . بهت ( bahat ) ا . پ . - مأخوذ از هندى - يك نوع غذائى كه شير برنج نيز گويند . بهتام ( baht m ) ا خ . پ . نام فرشته‌اى كه موكل بر باد است . بهتان ( boht n ) ا . ع . دروغ و افترا و تهمت . بهتان ( boht n ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تهمت و افترا . و دروغ . و نسبت دروغ . و بهتان شدن ف ل . : نسبت دروغ داده شدن . و بهتان گفتن ف م . : غيبت كردن . و نسبت دروغ دادن . بهتانگوى ( boht n - govy ) ص . پ . كسى كه افترا مىگويد و بر كسى دروغ مىبندد . بهتر ( bahtar ) ا . ع . دروغ . بهتر ( bohator ) ا . ع . مرد كوتاه . و زن كوتاه . ج : بهاتر . ( bah ter ) . بهتر ( behtar ) ص . پ . خوب‌تر و نيكوتر . و زيباتر . و شايسته‌تر . و پسنديده‌تر .