ارفاث ( erf s ) م . ع . فحش گفتن . ارفاد ( erf d ) م . ع . دادن چيزى . و يارى دادن . و رفاده ساختن براى ستور . و رفاده كردن جراحت . ارفاش ( erf c ) م . ع . ارفش بالبلد ارفاشا : اقامت نمود در آن شهر و لازم گرفت . و ارفش اى وقع فى الاهيغين و هما الرفش و القفش اى الاكل و النكاح . ارفاض ( arf z ) ع . ج رفض و رفض . ارفاض ( erf z ) م . ع . بچرا گذاشتن شتران را در چراگاه . و فراخ شدن وادى . ارفاغ ( arf q ) ج ا . ع . مردمان سفله و فرومايه . و ج رفغ و رفغ . ارفاف ( erf f ) م . ع . ارفت الدجاجة على بيضتها : گسترد ما كان بالها را بر تخمها . ارفاق ( arf q ) ع . ج رفقة و رفقة و رفقة . ارفاق ( erf q ) م . ع . نرمى كردن با كسى . و ارفقه : سود رسانيد او را . ارفال ( erf l ) م . ع . خراميدن و دامن كشان رفتن يق ارفل فى مشيه و ارفل فى ثيابه . و ارفل رفله : فروهشت دامن خود را . ارفاه ( erf h ) م . ع . اقامت كردن شتران نزديك آب و تن آسان و سيرآب و علف ماندن . و روغن ماليدن مرد هر روز و موى شاندن . و برآسودن . و پيوسته بودن در ناز و نعمت . و ارفههم الله : بر آسوده و تن آسان دارد ايشان را خداى . و ارفهت الابل : بر آب آوردم شتران را هرگاه كه خواستند . و ارفهوا : ستوران آنها سيرآب و علف شدند . ارفة ( orfat ) ا . ع . حد فاصل ميان دو زمين . و عقد و گره . ج : ارف . ارفتات ( erfet t ) م . ع . بريده شدن . و ريزه‌ريزه گرديدن . ارفح ( arfah ) ص . ع . حيوانى كه دو شاخ وى بجانب دو گوش برآمده باشد و ميان دو شاخ آن دورى بود . ارفخشد ( arfaxcad ) ا خ . پ . نام پيغمبرى . ارفدة ( arfedat ) ج ا خ . ع . بنو ارفدة : نام گروهى از مردمان حبشه . ارفش ( arfac ) ا ج ع . قافله و كاروان . ارفش ( arfac ) ص . ع . رجل ارفش الاذنين : مرد كلان گوش و قيل كان سلمان رضى الله عنه ارفش الاذنين . ج : رفش . ارفض ( arfaz ) ص . ع . ترك‌كننده و باز گردنده . و متمرد . و ملحد . ارفضاض ( erfez z ) م . ع . پاشيده شدن و پريشان گشتن سرشك . و پريشان و پاشيده شدن و رفتن هر چيزى . و روان شدن خوى . ارفع ( arfa ' ) ص . ع . بلندتر . و بلندقدرتر . ارفغ ( arfaq ) ص . ع . كسى كه در زندگانى خود آسايش و برخوردارى داشته باشد . ارفغ ( arfoq ) ا خ . ع . نام موضعى . ارفغ ( arfoq ) ع . ج رفغ . ارفق ( arfaq ) ص . ع . بعير ارفق : شتر آرنج برتافته . ارفل ( arfal ) ص . ع . مردى كه نه جامه را نيكو پوشد و نه كارهاى ديگر را نيكو تواند كردن . ارفند ( arfand ) ا خ . پ . مر . اروند . ارفى ( arf ) ص . ع . مرد بزرگ گوش با فروهشتگى . ارفى ( orfiy ) ا . ع . شير آهو . و شير خوش بىآميغ . و مساح و كسى كه مساحت مىكند زمين را . ارفئنان ( erfe'n n ) م . ع . ارفان ارفئنانا : رميد و باز آرميد . و سست و فروهشه گرديد . و ارفان غضبه : فرو شد خشم او . ارق ( arq ) ا . پ . نهر و آب‌گذر . ارق ( araq ) ا . ع . بيدارى شب . ارق ( araq ) م . ع . ارق ارقا : ( از باب سمع ) : بيدار ماند و بخواب نرفت در شب . ارق ( areq ) و ( aroq ) و ( arq ) ا . ع . يرقان و زردى . ارق ( araqq ) ص . ع . نازك‌تر و رقيق‌تر . و شفاف‌تر . و باريك‌تر . و حليم‌تر . ارقاء ( erq ' ) م . ع . ارقاه الله : خشك و ساكن گرداند اشك او را خداى . و ارقات العرق : برداشتم آن خوى و عرق را . ارقاب ( erq b ) م . ع . رقبى كردن با كسى ( مر . رقبى roqb ) . و ارقبته دارا او ارضا : بر رقبى دادم او را خانه و يا زمين . ارقاد ( erq d ) م . ع . ارقده ارقادا : خواب برد او را . و ارقد المكان : اقامت كرد در آنجاى . ارقاص ( erq s ) م . ع . برجهانيدن و ببازى داشتن كودك را . و ارقص البعير : پويه دوانيد آن شتر را . ارقاع ( erq ' ) م . ع . ارقع ارقاعا : حماقت آورد . و ارقع الثوب : در پى خواه شد آن جامه . ارقاف ( erq f ) م . ع . ارقف ارقافا : ( مجهولا ) : لرزه گرفت از سرما . ارقاق ( erq q ) م . ع . ارقه ارقاقا : تنگ گردانيد آن را - ضد غلظه - و بنده كرد او را . و ارق فلان : بد حال گرديد فلان . و ارق العنب : به آخر رسيد پختگى آن انگور - خاص بالابيض . ارقال ( erq l ) م . ع . ارقل ارقالا :