تازى - دوستان و ياران . احباء ( ahb ' ) ع . ج حبأ ( haba ' ) . احباء ( ehb ' ) م . ع . نرسانيدن تير بر نشانه يق رمى فاحبا در وقتىكه تير بر نشانه نرسد . احباء ( ahebb ' ) ع . ج حبيب ( habib ) . احباب ( ahb b ) ع . ج حبّ و حبّ . احباب ( ahb b ) ج ا . پ . - مأخوذ از تازى - دوستان و ياران . احباب ( ehb b ) م . ع . دوست داشتن كسى را يق احبه و هو محبوب ( على غير القياس ) . و احب البعير : فرو خفت شتر و مانده گرديد . او اصابه كسر او مرض فلم يبرح مكانه حتى يبرأ او يموت . و احب فلان : به شد فلان از بيمارى . و احب الزرع : دانه گرفت آن كشت . احباج ( ehb j ) م . ع . احبج احباجا : نزديك شد و بالا برآمد تا ديده شد . و ناگهان پيدا گرديد يق احبجت النار . و احبجت العروق : برآمدند آن رگها و ستبر گرديدند . احبار ( ahb r ) ع . ج حبر ( hebr ) و ( habr ) . و سورة الاحبار ا خ . : سورهء مائده . و كعب الاحبار : يكى از علماى تابعين كه در اول يهودى بوده بعد مسلمان شد . احبار ( ehb r ) م . ع . احبر به احبارا : نشان گذاشت در آن . و احبرت الارض : بسيار گياه گرديد آن زمين . و احبره : شاد كرد او را . احباس ( ahb s ) ع . ج حبس ( hebs ) . احباس ( ehb s ) م . ع . احبس الفرس احباسا : وقف كرد آن اسب را در راه خداى . احباش ( ehb c ) م . ع . احبشت المراة بولدها احباشا : بچهء سياه زائيد آن زن . احباض ( ehb z ) م . ع . سعى كردن . و احبض حقه : باطل كرد حق او را و ربود . و احبض الركية : پاك كاويد آن چاه را كه در وى هيچ آب نماند . و احبض السهم : بگذرانيد تير را از نشانه و خطا كرد . احباط ( ehb t ) م . ع . احبطه الله احباطا : باطل كرد آن را خداى . و احبط ماء الركية : رفت آب چاه و باز نيامد بطور سابق . و احبط عن فلان : اعراض كرد از فلان . احباق ( ehb q ) م . ع . احبق القوم بما عندهم : گردن نهادند آن گروه و نرم شدند . احبال ( ahb l ) ع . ج حبل ( habl ) . احبال ( ehb l ) م . ع . احبله احبالا : آبستن گردانيد او را . و احبلت العضاه : پريشان افتاد گل عضاه و پژمرده گرديد . احبة ( ahebbat ) ع . ج حبيب ( habib ) احبجرار ( ehbejr r ) م . ع . احبجر احبجرارا : دميده شد از خشم و باد كرد . و احبجر الشيئى : ستبر گرديد آن چيز . احبش ( ahboc ) ا ج . ع . گروهى از سياهان ج . : احابش . احبل ( ahbol ) ع . ج حبل ( habl ) . احبل ( ehbel ) و ( ahbal ) ا . ع . لوبيا . احبن ( ahban ) ص . ع . مرد استسقا گرفته و كلان شكم . ج : حبن ( hobn ) . احبنجار ( ehbenj r ) م . ع . احبنجر احبنجارا : دميده شد از خشم و باد كرد . احبنطاء ( ehbent ' ) م . ع . احبنطأ الرجل : كلان شكم گرديد آن مرد . و پر خشم شد . و دوسيد و زمين‌گير شد . احبوش ( ohbuc ) ا ج . ع . جماعت مردم از هر قبيله . ج : احابيش . و گروهى از سياهان . احبوشة ( ohbucat ) ا ج . ع . جماعت مردم از هر قبيله . احبول ( ohbul ) و احبولة ( ohbulat ) ا . ع . دام صياد . احبير ( ehbir ) ا . ع . نار احبير : آتش دنبالهء كرم شب‌تاب . احتاء ( eht ' ) م . ع . احتا الجدار و غيره : استوار و محكم كرد ديوار و جز آن را . و احتا العقدة : بست آن گره را . و احتا الكساء : ريشه بافت آن گليم را . و احتا . الثوب : دوخت آن جامه را . احتات ( aht t ) ع . ج حتّ . احتات ( eht t ) م . ع . احت الارطى : خشك شد درخت ارطى . احتار ( aht r ) ع . ج حترة ( hotrat ) . احتار ( eht r ) م . ع . احتر فلانا احتارا : طعام خورانيد فلان را . و نيز احتار : استوار بستن گره . و طعام خورانيدن . و اندك دادن يق احترواقل . احتان ( aht n ) ع . ج حتن ( hatn ) . احتان ( eht n ) م . ع . احتن الرجل احتانا : افتاد تيرهاى آن مرد در يك جا . احتباء ( ehteb ' ) م . ع . دست را گرد زانو حلقه كرده نشستن يق يحتبى بيديه اى يتشبك بهما على ساقيه . و احتبى بالثوب : بر خود پيچيده آن جامه را و يا پشت و ساقه‌ها را بفوطه بسته نشست . احتباس ( ehteb s ) م . ع . باز ايستادن . و باز ايستاده شدن . و بند گرديدن و باز ايستادن بول . و باز داشتن و بند كردن آن ( لازم و متعدى ) . احتباس ( ehteb s ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بند و حبس . و بازداشت . و محافظت . و سد و انسداد . و محاصره . و نگاهدارى . و احتباس بول : بند آمدن بول و عدم خروج آن . احتباك ( ehteb k ) م . ع . بستن ازار .