ميوه آن تسكين دهنده قواى شهوانى مىباشد . دم‌كرده سر شاخه گلدار اين گياه را به‌عنوان ضد تشنج ، در اختلالات عصبى و غيره توصيه نموده‌اند . ميوه‌اش بويى معطر و طعمى تند شبيه فلفل سياه دارد و براى آن نيز اثر نيرو دهنده ، اشتهاآور ، مدر ، بادشكن و حتى مخدر قائل‌اند . « 3 » ضماد ميوه و برگ فلفل كوهى جهت سردرد و بواسير نافع است . ميوه گياه مزبور براى درد و معالجه جنون ، بواسير و گرفتگى طحال و ورم رحم تجويز شده است و براى التيام زخم سوزاك هم مفيد است . « 4 » فلفل مويه ريشه گياه فلفل دراز و آن را فلفل مويه گويند . ريشه گياه اگر به تنهايى خورده شود و يا آب پخته آن با مويز ، غرغره شود براى قطع بلغم از دماغ و براى صرع مفيد است . براى قولنج و بادهاى سرد و بيماريهاى طحال و سياتيك و نقرس و تشنّج بسيار مفيد است . معده را تقويت و گرم مىكند و اشتها را افزايش مىدهد . فلفل مويه براى گرم مزاجان مضر است و موجب كاهش نور چشم و كاهش ترشح اسپرم مىشود . « 1 » فلوس فلوس ميوه درختى است كه ارتفاع درخت آن تا پانزده متر مىرسد و اين درخت در جنوب ايران و در بلوچستان مىرويد ، در بلوچستان به اين درخت چونتور ، چيمكانى و چمكانى مىگويند . قسمت مورد استفاده اين گياه در طب آن است كه اصطلاح عمومى به آن فلوس مىگويند .

--> ( 3 ) - گياهان دارويى ، دكتر زرگرى ، ج 2 ، ص 562 - 559 . ( 4 ) - زبان خوراكيها ، دكتر غياث الدين جزايرى ، ص 49 - 48 . ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 5 ، ص 82 .