مصطفى النوراني الاردبيلي
425
دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى )
گياهى است يك ساله كه ارتفاع آن از 1 - 30 / 0 متر يا كمى بيشتر ، برگهاى آن سبز ، بيضى و نوك تيز است . گلهاى آن به رنگ سفيد منفرد است . ميوه آن سته با غلافى گوشتى كه نسبتا بزرگ مىشود . رنگ نارس آن سبز ولى پس از رسيدن كامل به رنگهاى زرد ، قرمز يا قهوهاى و ارغوانى بيرون مىآيد . تركيبات شيميايى : منبع بسيار غنى ويتامين C مىباشند . بهعلاوه داراى اسانس روغنى فرّار و كاپسائىسين است . خواص - كاربرد : فلفل سبز از نظر طبيعت گرم و خشك است . بادها و گازهاى غليظ را تحليل مىبرد و گرفتگىها و انسداد را باز مىكند و اگر با عسل خورده شود ، محرّك نيروى جنسى مىباشد . درد دندان را تسكين مىدهد . براى حلق مضر است و بايد با عناب خورده شود . « 1 » فلفل كوهى فلفل كوهى دانهاى است ريز و سياه رنگ شبيه فلفل معمولى ، داراى طعمى تند و تيز ، بوتهاش بلند و باريك ، به اشياء مجاور خود مىپيچد ، دانههايش مانند خوشه انگور از شاخهها آويزان مىشود و در بيابانها سبز مىگردد . در ميان كُردها براى رفع زگيل و تسكين درد از آن استفاده مىكنند . « 2 » فلفل كوهى درختچهاى است زيبا ، از مشخصات آن اين است كه برگهاى زودافت ، پنجهاى و مُنقسم به پنج تا هفت برگچه نوك تيز و پوشيده از كركهاى پنبه در سطح تحتانى ، پهنك دارد . گلهاى آن ، رنگ مايل به بنفش و مجتمع بهصورت سنبله دراز با ظاهر منطبق ، بر روى يك پايه مشترك است .
--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 1 ، ص 178 . ( 2 ) - رشته مرواريد ، ج 3 ، ص 14 - 13 .