تهران ، نواحى مختلف البرز ، كرج ، گرگان ، گنبد كاووس ، مازندران ، جنوب آمل ، بابلسر ، سارى ، گيلان ، ايسپيلى ييلاق ، اراك ، تفرش ، كرمان ، بجنورد و مراوتپه ، سمنان و لاهيجان مىرويد . « 1 » فراسيون آبى در كُتب طبّ قديم فراسيون آبى و فراسيون اروپايى و در كُتب طبّ سنّتى با نام فراسيون مائى نام برده شده است . مشخصات : گياهى است چند ساله ، ساقه آن چهارگوش ، بلندى بوته گياه در حدود يك متر است . گلهاى آن كوچك سفيد و متعدد كه به‌صورت گروهى ، در نقطه‌اى بين محل اتصال دمبرگ با ساقه در تابستان ظاهر مىشوند . برگهاى آن پهن مواج و برگشته كمى دراز ، بيضى نوك تيز با دندانه‌هاى درشت . تركيبات شيميايى : از نظر تركيبات شيميايى ، گياه داراى كمى اسانس و يك ماده تلخ و يك رزين به نام كيلوپين و اسيد ماليك و تانن و . . . است . خواص - كاربرد : مدر ، خنك كننده ، مخدر ضعيف و در عين حال قابض است . در موارد خونريزيهاى ريه و ساير اعضا استفاده مىشود . « 1 » ابرفيون - فرفيون

--> ( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر على زرگرى ، ج 2 ، ص 634 . ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 6 ، ص 239 .