علف مبارك در كتب طب فارسى قديم با نامهاى بيخ شب بو و علف مبارك و در كُتب طبّ سنّتى به عربى آن حشيشة المباركه آمده است . مشخصات : گياهى است علفى ، چند ساله و گسترده روى زمين ، اندام گياه پوشيده از تارهاى زبر و برگهاى دندانه‌دار است . گلهاى آن زرد ريزوم و يا ساقه زيرزمينى آن كمى ضخيم و سطح آن ناصاف و پوشيده از ريشك مىباشد . رنگ قسمت خارجى ساقه زيرزمينى قهوه‌اى تيره ، كمى معطر شبيه بوى ميخك و طعم آن تلخ و قابض است . تركيبات شيميايى : در ساقه زيرزمينى و يا به اصطلاح بيخ گياه وجود اسانس روغنى فرّار شامل اوژنول و همچنين گلوكوزيد ژئين و آنزيم تأييد شده است . بعلاوه داراى مقدار زيادى تانن است . خواص - كاربرد : به‌عنوان مقوّى و تونيك و قابض و براى جلوگيرى از خونريزى و بند آوردن اسهال و رفع ترشّحات سفيد زنانگى ، التهاب حلق و در موارد اسهال خونى استفاده مىشود . فرآورده‌هاى ساقه زيرزمينى آن براى رفع دردهاى ماهيچه‌ها و تقويت اعصاب و به‌عنوان تب بر بسيار مفيد است . « 2 » علف گربه به فارسى سنبل الطيب و علف گربه و در كُتب طبّ سنّتى سنبل هندى و سنبل الطيب نام برده شده است . مشخصات : گياهى است علفى چند ساله و عمودى و بلندى آن تا 2 متر است . ساقه آن استوانه‌اى

--> ( 2 ) - معارف گياهى ، ج 4 ، ص 111 ؛ محيط اعظم ، ص 450 .