صمغ كينو قرمز پس از اينكه شكافى در پوست تنه اين درخت ايجاد شد ، شيره درخت خارج شده و در مجاورت هوا ، خشك مىشود و در قطعات معطّر كوچكى به نام صمغ چينى يا صمغ كينو درمىآيد . در چين از شيره اين درخت يا صمغ كينو يا جوشانده پوست و چوب درخت به‌عنوان قابض ، استفاده مىكنند . از صمغ آن براى قطع اسهال استفاده مىشود . ضمنا مسهل خوبى است . به‌صورت غرغره از اين صمغ براى درمان زخمهاى دهان ، استعمال مىشود . ضماد آن را روى زخمها و جراحتها مىگذارند ، براى حفاظت و حمايت و التيام زخم مفيد است . آن را روى اگزماى پوست نيز مىمالند ، جوشانده پوست و چوب آن مدرّ است و در موارد استسقاء خورده مىشود و از تشكيل سنگ و اسيد اوريك جلوگيرى مىكند . از له‌شده برگهاى درخت ، به‌عنوان عطسه‌آور براى معالجه سردردهاى صفراوى استفاده مىشود ، از چوب درخت به‌عنوان داروى ضدّ مالاريا ، ضدّ اسهال خونى و مدرّ استفاده مىشود و مغز ميوه آن قىآور است . تركيبات شيميايى : داراى يك تانن مخصوصى به نام كينوتانيك اسيد و يك مادّه رنگى قرمز است كه پس از تقطير خشك از آن مواد پيروكاتچين و پروتوكاتچينك اسيد به دست مىآيد و خواص آن شبيه خواص كاتچو ، ولى كمى كمتر از آن است . « 1 » صمغ كينو بنگال اين صمغ از گياهى گرفته مىشود كه در قسمت وسيعى از هندوستان مىرويد . تركيبات شيميايى : از صمغ كينوى بنگال ، مادّه لوكوسى نيكتين جدا شده است . در برگها و گلهاى گياه گلوكوزيد وجود دارد ، در دانه‌هاى آن در حدود 18 درصد ، روغن زرد رنگ و بى طعمى

--> ( 1 ) - همان ، ص 40 .