شيح مشخصات : در كُتب طب سنتى براى اين گياه اصناف و اقسام مختلف قائل هستند . اغلب آنها از نظر خواص مشابه مىباشند و با نامهاى درمنه ، درمنه تركى ، شيح برّى ، شيح كوهى ، شيح بحرى ، شيح ارمنى ، شيح يهود و شيح خراسانى نام برده شده است . گونه‌هاى اين گياه خيلى كوتاه ، در حدود يك وجب است . قاعده ساقه‌هاى آنها سخت و چوبى محصور در برگهاى كوچك پوشيده از كرك سفيد مىباشد . از بين گياهان فوق ، گونه A . Cina در ايران : در كرمان ، كوه لاله‌زار ، اراك و كوه هزار مسجد در ارتفاعات 3000 مترى در خراسان مىرويد . تركيبات شيميايى : از نظر تركيبات شيميايى در گياه شيح ماده آرتميزين ، سانتونين و اسانس وجود دارد . خواص - كاربرد : از شيح براى نابود كردن كرم شكم استفاده مىشود و بر ضد انگل آسكاريد لومبرىكوئيد مؤثر است . از شيح در بيمارى قند نيز استفاده مىشود ، زيرا مقدار قند ادرار را خيلى پايين مىآورد . « 1 » گزينش : بهترينش درمنه ارمنى است . مزاج : در دوم گرم و در سوم خشك است . خاصيت : همه انواعش تكه كننده ، بادشكن و گيرنده است ولى نه به اندازه خاراگوش . گرمىاش از گرمى خاراگوش بيشتر است و از خاراگوش تلخ‌تر است و كمى شورمزه‌گى دارد . آرايش : خاكسترش مخلوط با روغن زيتون يا روغن بادام براى داء الثعلب مفيد است ،

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 5 ، ص 16 .