مقدار خوراك متوسط آن در حيوانات تجربه شده كه عوارضى چون اشكال در تنفس و طپش قلب به‌وجود آورده است . خوراك زياد آن باعث استفراغ شديد و نهايتا موجب مرگ شده است . اما درد و تشنج در اين حالات ديده نشده است ، بلكه در سراسر هند به‌عنوان دارويى محلى استعمال مىشود ، خصوصا اطباى محلى مسموميت آن را تأييد نمىكنند . البته بسيارى از مسموم‌شدگان از اين دارو در لندن معالجه شدند ولى عده‌اى هم مردند . محل رويش : جنگلهاى نواحى شمالى ايران ، گرگان ، كتول ، رباط قزلق ، زيارت ، راميان ، گيلان : دامنه‌هاى مقابل امامزاده ابراهيم . مازندران : دره هزار ، مغرب عمارت در ارتفاعات 1400 مترى . اسامى محلى اين درختچه در مازندران و گرگان به سرخدا ، سرخه‌دار و سخدار ، در كتول به سوختال و در سخت‌سر و آستارا به سيردار موسوم است . « 1 » * زرنيخ مشخصات : در كتاب همدرد ، هر طال و رقى را به نام طبى : ARSNII - TRISULPHIDUM نوشته است كه از آن در داروهاى معالج سوزاك ، آتشك ، درد مفاصل ، مقوى اعصاب و باه و قرصهايى به نام حب سين ، استفاده شده است . زرنيخ زرد را به نام YELLOW ARSENIC OXIDE نوشته است كه آن را با آلماس و جيوه و عرق ليمو و روغن كنجد مخلوط نموده ، روغنى براى قوه باه و امراض آلت تناسلى ساخته است و اما سم الفار كه زرنيخ ساده است به نام ARSENIC OXEDE

--> ( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر على زرگرى ، ج 3 ، ص 341 .